Nora & Marie

Een nieuwe baby, een nieuwe blog!

2008-04-04T14:44:00.002+02:00

Ik heb deze blog eens in een nieuw kleedje gestoken.

Volg ons hierheen aub!

Digitaal fotoalbum

2008-04-01T10:15:00.004+02:00

De digitale foto's stapelen zich op en ik wil er graag 'iets mee doen'. Aanvankelijk vond ik dat een klassiek fotoalbum nog steeds het leukste is. Foto's laten afprinten en zelf samenstellen en plakken in een dik album. Van Nora heb ik een selectie foto's tot haar 12 maanden besteld en ik heb ook al een tijdje een 'écht' fotoalbum in de kast liggen. Klaar om beplakt te worden met fotootjes.
Maar ik ben van gedacht veranderd en nu denk ik dat een online samengesteld fotoboek aan de hand van digitale foto's veel makkelijker, sneller en misschien ook wel even leuk is. Want de foto's selecteren, bestellen, zelf inkleven enz enz... is misschien toch een beetje te omslachtig en tijdrovend, zeker als er misschien een evenwaardig (of misschien zelfs beter?) alternatief bestaat.

Dus ben ik nu van plan de foto's van Nora tot en met 1 jaar nog op de klassieke manier in te plakken in een fotoalbum. Voor de foto's van Nora vanaf 1 jaar en de foto's van Marie zou ik een digitaal fotoboek/fotoalbum willen samenstellen en bestellen.

Ik merk dat er reeds een groot aanbod is van digitale fotoalbums online en ik zie door het bos de bomen niet meer.
Tot nu toe heb ik steeds gebruik gemaakt van extrafilm.be om foto's te laten afprinten. Zij hebben ook de mogelijkheid om een fotoalbum samen te stellen, ben er al even mee aan het spelen geweest, maar ik ben totaal niet overtuigd. Te weinig mogelijkheden en te weinig vrijheid om de foto's te schikken zoals ik wil. Op het eerste zicht toch.
Wat ik zoek is: een album waarbij je meer dan één foto per pagina kan plaatsen, waarbij je kan variëren in formaat van foto's, waar je iets kan bijschrijven én dat er ook nog wat mooi en leuk uitziet...

Dus vandaar mijn oproepje naar jullie, trouwe lezers en lezeressen!

Welke goeie en slechte ervaringen hebben jullie met online digitale fotoalbums? Van welke websites zijn jullie (on)tevreden? Alle tips zijn welkom!

Alvast nen dikke merci :)

"De blauwe doos", starring Nora

2008-03-30T14:50:00.011+02:00

Les 1: In de blauwe doos kruipen

Eerst zoek je een geschikte blauwe doos:

Dan doe je op een uiterst elegante wijze eerst je linkerbeen in de doos:

Daarna zoek je steun tegen bvb de muur (Noot: een mama of papa die toevallig in de buurt staat kan ook dienst doen)...

... en hijs je vervolgens op een even elegante manier ook je rechterbeen in de doos:

"Et voila!"

Les 2: Uit de blauwe doos kruipen:
armpjes in de lucht en smekend naar een volwassene kijken in de hoop dat hij/zij je eruitneemt.

P.S. Bij deze is ook meteen duidelijk met welk een weelderige haardos Nora 's morgens opstaat...

9 uur: the sequel

2008-03-30T10:59:00.002+02:00

Ik heb het lot getard natuurlijk door te stoefen over ons slaapmarmotje. Mea culpa, mea culpa!

Vannacht heeft Marie 'maar' 6u30 doorgeslapen, geen 9 uur, dedju :) Nog steeds een mooie nacht voor een baby van 4 weken natuurlijk (en inderdaad Isabel, bij borstvoeding duurt het over het algemeen langer dan bij flesvoeding eer ze doorslapen), maar toch, ik was een ietsiepietsie teleurgesteld. Vooral omdat haar laatste voeding al om 21u was en de volgende voeding dus om 3u30, net wat teveel midden in de nacht.
We zien wel, misschien is het een zacht aanloopje naar een lange nacht van 9 uur? Met vallen en opstaan...

Of misschien moet ik toch maar - zoals Loesz al suggereerde - 's avonds een glaasje Bailey's (njam njam) drinken in de hoop op een lange nacht!

Dus je hoeft nog niet al te jaloers zijn, Jennifer ;) Hoewel we onszelf wel gelukkig mogen prijzen, ook al is het 'maar' een nachtje van 6 uur doorslapen. Het kan veel, veel erger.

Nora heeft ons trouwens ook liggen wat slapen betreft. Met de invoer van het zomeruur - idiote gewoonte trouwens , als je het mij vraagt - zou ze maar om (nieuwe tijd) 8 uur wakker worden ipv de gebruikelijke 7 uur, hoopten we. Maar nee hoor, Nora wist blijkbaar op miraculeuze wijze dat het uur veranderd was want om klokslag (nieuwe tijd) 7 uur (oude tijd 6 uur dus: au!) was ze klaarwakker! En hongerig.
Laatste dagen drinkt ze ook wel enorm veel melk en eet ze meer en is ze extreem huilerig en hangerig en meer moe: dus hopelijk heeft het vroege wakker worden enkel te maken met een sprongetje. Hoewel we de laatste tijd haar gedrag wel heel vaak aan sprongetjes wijten ...

9 uur!

2008-03-29T15:06:00.003+01:00

Né-gen uur. Iets meer zelfs. Dat is de tijd dat Marie al 2 nachten na elkaar heeft geslapen. Tussen 2 voedingen 's nachts zat er een tijdsspanne van 9 uur. En dat voor een baby van nauwelijks 4 weken. Verbazend. En vooral zalig.

De eerste keer dachten we dat het toeval en eenmalig was. Ze had de dag ervoor niet veel geslapen wegens veel buiklast dus weten we het daaraan. Maar vorige nacht liet ze opnieuw 9 uur tussen twee voedingen. Laatste voeding om 20u30 en dan rustig geslapen tot 5u45.

Ook overdag slaapt ze veel en graag. Enkel wakker om te drinken (om de 4 uur ongeveer) en dan maakt ze al heel snel van haar oren omdat ze moe is en met rust wil gelaten worden.

Een echt slaapmarmotje, ook dat heeft ze van de mama :)

Marie's typische slaaphouding: op de buik, armen naast haar lijfje, mondje lichtjes open. Om op te eten! :)

Nora & Marie

2008-03-29T14:51:00.004+01:00

Er begint steeds meer en meer interactie te komen tussen de twee zusjes. Nora beseft steeds meer dat er een baby in huis is en dat het niet voor eventjes is, maar dat dat klein spookske hier is om te blijven :)

De interactie - eigenlijk is het geen interactie omdat de actie enkel nog van Nora komt - is zowel positief als negatief. Positief is dat Nora telkens dada wilt (moét zelfs) zwaaien naar Marie als ze weggaat of als ze gaat slapen. Ook als ze 's morgens opstaat, wil ze per se eventjes onze slaapkamer binnen om Marie te begroeten. Bij het minste gilletje, kreetje, huiltje van Marie staat Nora paraat om Marie's tutje aan haar zusje te geven, desnoods zou ze zelfs haar eigen tut geven. Telkens drama natuurlijk aangezien we haar dat nog niet toelaten. De tut zou in Marie's oog/neus/oor belanden maar niet in haar mondje. Ze geeft ook braaf aaikes op haar zusjes hoofdje, voetjes, handjes.

Wat minder positief is, is dat de aaikes meestal ontaarden in hardhandig gepor, getrek, genijp aan de vingertjes en teentjes. Ook vindt Nora het leuk om na te gaan hoe hard ze kan knijpen in Marie's oortje en neusje. Waarschijnlijk is ze onder de indruk dat die lichaamsdelen anders aanvoelen dan bij haar poppetjes...
Ze bedoelt het uiteraard heel goed, maar het is soms best vermoeiend om haar in toom te houden!
Wat ze we de max vindt, is als ze mag helpen: aangeven van pamper, bavetje, kousjes,... Dan glundert ze!

Dancing Queen

2008-03-29T14:47:00.003+01:00

De hele dag door danst ze. En zingt ze: "jaaaaja jaaaaja" of 'japetee japetaaa"
Ze danst ook als er geen muziek is. Zolang er maar muziek in haar hoofd zit! :)

18 maanden

2008-03-25T09:36:00.006+01:00

Anderhalf jaar is "ons oudste" vandaag. Heel cliché maar o zo waar: 't gaat snel. Het is anderzijds ook wel leuk en spannend om haar zien op te groeien en te zien veranderen.

Even een lijstje van wat onze pruts allemaal kan en niet kan:

Communicatie:
Begrijpen doet ze goed en heel veel, we verschieten er soms zelf van.
Woordenschat is nog steeds niet heel uitgebreid, er zijn wel enkele woordjes bijgekomen vergeleken met een maandje geleden: mama, papa, vroeger: kitj (kindje), nu: baba (baby/kindje) – geen idee waar ze deze woordswitch geleerd heeft -, oes (poes), ba (bal), tut, oesj (oei), dada, ja, nee, koek, us (muts), as (jas), oot (hoort, met vingertje aan oor)
Kan enkele lichaamsdelen aanduiden: voetjes, handjes, neus, oog, oor (laatste twee verwart ze soms nog), mondje, haartjes, (dikke) buik
Voor de rest: nog heel veel wijzen en kreetjes uiten als ze iets wil. Vaak kunnen we het ontcijferen, maar soms ook helemaal niet met de nodige frustraties tot gevolg.

Grove motoriek:
Stappen, achteruit stappen, alles beklimmen, trap oplopen (met steun van handjes uiteraard), ‘trappelen’, bukken en rechtstaan, op tippen staan, dansen (rondjes draaien, handjes draaien, handjes in zij, handjes naar voor en achter zwaaien, snel trappelen met de voetjes – hilarisch-, heen en weer zwieren met de poep, headbangen)

Fijne motoriek:
In boekjes/tijdschriften flink bladeren doet ze al een tijdje, legpuzzels gaan sinds kort ook heel goed, verder kan ze ook nog: verschillende vormen van blokjes in de juiste vorm plaatsen, schrijven/tekenen, alles waar velcro aanzit opentrekken, rits openen, kleertjes aan- en uitdoen is nog redelijk beperkt: bavetje met mouwen kan ze uittrekken, pantoffeltjes en kousen ook, bij het aan- en uitkleden helpt ze (meestal) wel verbazend goed mee

Eten:
Nooit een probleem geweest en gaat ook nu nog steeds heel vlot. Ze eet heel graag en quasi alles. Eet nog steeds graag fruit, maar ook choco(la) (duhuh :). Eet zelfstandig (en proper!) met een lepel (wil absoluut niet meer op een andere manier eten). Het leukste is om brood uit elkaar te halen, haar vinger in de choco/siroop/smeerkaas te doppen en dan haar vingers met smaak aflikken

Slapen:
Ze gaat heel graag slapen. Zowel ’s middags als ’s avonds. Ze heeft nog een middagdutje van ongeveer 12u30 tot 14u30 a 15u. ’s Avonds gaat ze rond 20u slapen en om 7u (élke dag) is ze weer klaarwakker! Sinds een paar dagen hebben we haar slaapritueel wat aangepast. Eerst was het flesje (sinds kort drinkt ze dit zelf, afwisselend in haar zeteltje, de grote zetel en op de schoot), dan tandjes poetsen en dan bed in. Sinds een paar dagen hebben we tussen het tandjes poetsen en naar bed, ‘boekje lezen’ ingevoerd. Ze leest overdag ook wel veel boekjes maar het leek me wel leuk om één vast moment in te lassen waarbij ze samen met mama en papa in een boekje mag lezen dat enkel ’s avonds voor het slapen opengedaan wordt. Bovendien is het een extra stimulans voor haar woordenschat.
Knuffels om te slapen heeft ze niet echt, enkel haar tutjes. Eentje voor in de mond en eentje om vast te houden in haar handje… Haar dat ooit afleren zal een heuse uitdaging worden.

Zindelijkheid:
ehm, nog helemaal niet mee bezig geweest. Ze merkt wel zelf wanneer ze kaka gedaan heeft aangezien het door een – ondertussen al beter– groot constipatieprobleem vaak pijnlijk is voor haar om kaka te doen. Nu is het waarschijnlijk minder of niet pijnlijk maar heeft ze nog steeds de gewoonte om hard mee te kreunen en te persen. Dus we kunnen afgaan op de geur én vooral het geluid :)
Misschien toch eens beginnen met gewoon al een potje te zetten?

Sociaal:
Ze is heel sociaal, vooral naar andere kindjes toe. Als ze een kindje ziet (vreemd of niet) stapt ze er zelfverzekerd naartoe, begint ze te lachen en te kirren en gaat vlak naast ander kindje staan, met haar gezicht tegen ander gezichtje. Vaak nogal intimiderend voor het ander kindje in kwestie, hebben we gemerkt, die dan zelf vaak afwijzend of verlegen reageert. Maar Nora geeft niet op en gaat dan gewoon de achtervolging in.
Een andere gewoonte is om als een ander kindje zittend aan het spelen is, gewoon zonder gène op de schoot van ander kindje te gaan zitten . Met of zonder toestemming. Hilarisch J
Tegenover vreemde volwassenen is ze – gelukkig – wel vreemd en verlegen.

Gedrag:
Ze is over het algemeen een supervrolijk kind, gemakkelijk aan het lachen te brengen en ze doet graag zotjes: gekke smoeltjes trekken, schaterlachen (vettige lach),...
Knuffelen doet ze de laatste tijd graag en veel. Zeker als er vreemden in de buurt zijn, dan zou ze haast willen verdwijnen in onze armen. Maar ze kruipt ook vaak zomaar tegen ons aan. En ze geeft ons zelfs vaak een knuffel of kus als we het vragen! Onlangs gaf ze zelfs haar nonkel Bjorn (die bijna 7 jaar is) spontaan een knuffel: haar armpjes rond zijn beentjes geslagen: cute!
Laatste tijd heeft ze extreem imitatiegedrag. Onze houdingen, gezichten doet ze enthousiast na. Ze wil ook constant doen wat wij doen.
Ze wil ook ontzettend graag helpen, constant. Pampers in de luieremmer gooien, beleg naar de frigo of tafel brengen, bavetje van Marie aangeven, tafel meehelpen kuisen, zelf pamper nemen en dragen als het tijd is voor een badje, op knopje van de microgolfoven duwen, enz enz. Alles moet ook op zijn plaats liggen en wel direct (dat heeft ze van de mama), deuren en schuiven moeten dicht zijn.
Uiteraard nog heel vaak ferme driftbuien als iets niet lukt (meestal gepaard met het colerig op de grond smijten van het speelgoed of zichzelf), als iets te lang duurt of bij bijna elke ‘nee’. Soms gemeende, echte driftbuien, soms speelt ze ook komedie en vervormt ze haar gezicht langzaam in een ongelofelijk fake ‘ik ben niet blij’ gezicht, vaak pas een halve minuut na de frustratie: hilarisch! Als we ermee durven lachen, wordt ze natuurlijk nog bozer.
Er zijn nauwelijks dingen wat ze niet wil: haartjes spoelen lukt goed (als papa/mama zijn/haar haartjes ook (laat) spoelen), aan- en uitkleden ook (als ze mag meehelpen of afgeleid is), tandjes poetsen is leuk (vooral de tandpasta is lekker), siroopje innemen gaat ook verbazend goed,
Enkel lang stilzitten/volgen is niet aan haar besteed, bvb blijven zitten in een niet-rijdende buggy, te lang aan handje lopen zonder zelf te kunnen beslissen waarheen, autoritten langer dan 10 minuten in de autostoel (tenzij afgeleid door koekjes, gsm,…),
De jaloezie tov Marie of het besef dat ze niet meer alleen is begint trouwens ook zachtjes aan te komen. Ze heeft een nogal mama-periode en zeker als ik Marie aan het voeden ben, wil ze op mijn schoot komen zitten en Marie constant ‘bepotelen’. We zullen er nog iets concreet moeten op vinden om dit pedagogisch op te lossen, zeker als ik binnenkort alleen ben met de twee patatjes. Meestal is ze voorzichtig en zachtjes naar Marie toe, maar als ze moe is (en dus hyper) of te enthousiast, is ze soms te geweldig en heeft ze de neiging om de nijpen, duwen, schoppen,…

--And we love her very very much!--

Knuffelbeer

2008-03-24T13:15:00.002+01:00

Buikslaapster

2008-03-21T14:17:00.003+01:00

Kind en Gezin is ertegen. En aangezien ik 4 jaar voor Kind en Gezin gewerkt heb, zou ik er ook tegen moeten zijn. En dat ben ik eigenlijk ook wel, maar nu relativeer ik het gewoon wat meer.

Ik heb het over op de buik slapen van baby's. Het 'mag' niet meer wegens groter risico op wiegendood, terwijl het - heel paradoxaal - vroeger eerder aangeraden werd om baby's op de buik te laten slapen ipv op de rug. Ik ben ervan overtuigd dat buikslapen in combinatie met een te warme kamer, te warm toedekken en roken op de kamer gevaarlijk is en een grotere kans op wiegendood geeft. Hoewel het hele fenomeen van wiegendood nog steeds grotendeels een wetenschappelijk raadsel is, maar goed.
Maar ik ben er ook van overtuigd dat op de buik slapen in een niet te warme kamer waar niet gerookt wordt zonder je baby te warm toe te dekken, niét zo'n groot risico inhoudt. Zeker niet als je baby al een mooie hoofdcontrole heeft en zijn/haar hoofdje al goed een paar seconden kan heffen.

En Marie heeft al een erg goede hoofdcontrole. Ze kan zelfs haar hoofdje helemaal van kant draaien als ze op haar buik ligt.

En ja, we laten sinds kort Marie op haar buik slapen. Het verschil is op-mer-ke-lijk. Eergisterennacht was ze onrustig: veel wriemelen en kreunen in haar bedje, honger had ze niet, ze had flink geboerd en krampjes leken het ook niet te zijn. Uiteindelijk had ik het idee om haar eens op de buik te leggen en ik zag haar letterlijk ontspannen. Ze viel als een blok in slaap, zonder gekreun en gezucht.
Volgens mij slaapt ze gewoon beter en liever op haar buik. Nora is een buikslaper (wel pas toen ze zelf kon rollen, we legden haar steeds op haar zij of rug) en ik ook...

In begin twijfelde ik wel of ik er verstandig aan deed om Marie op haar buikje te leggen om te slapen, maar als ik haar dan zo vredig zie slapen ben ik er vrij gerust in.

Toeval of niet, maar deze nacht heeft ze 5 uur tussen 2 voedingen gelaten! We zijn op de goeie weg, laat ons hopen dat het geen eenmalig feit was :)

Cijfertjes

2008-03-21T14:00:00.005+01:00

Afgelopen dinsdag hadden we bezoek van de verpleegkundige van Kind en Gezin. Ze kwam vooral om Marie te wegen en de Algo-gehoortest af te nemen.

Ik was wel benieuwd hoeveel onze kleine muis intussen woog, hoewel ik wel al een vermoeden had dat ze zeker niet te weinig bijgekomen was. En mijn vermoeden werd meer dan bevestigd.
Toen ze het ziekenhuis verliet, woog ze 3970gr en dinsdag woog ze... 4660gr!
Bijna 700 gr bijgekomen in 12 dagen. Ons vreetzakske :)

Bij Nora was het net zo: haar gewicht steeg exponentieel. Vooral tussen haar 3 en 10 maanden was Nora echt een dikkerdje. Het babyvet is er nu gelukkig wat uitgegroeid, hoewel ze nog steeds een behoorlijk dikke 'pens' heeft en bolle kaakskes.
Het zal bij Marie blijkbaar van hetzelfde zijn. Blijkbaar zit er slagroom in mijn melk ;)

Voor de Algotest is ze trouwens ook geslaagd. We hadden wel al een sterk vermoeden dat er met haar gehoor niets mis is, maar het is toch een geruststelling.

Tot slot nog enkele fotootjes van Marie waarbij ze haar blauwgrijze kijkers eindelijk eens showt. Ik vind dat ze hoe langer hoe minder op Nora lijkt. Bij een bepaalde lichtinval op haar haartjes, heeft ze zelfs een rosse schijn in haar haren. Eentje die op de papa lijkt en eentje die op de mama lijkt? :)

20 april 2009

2008-03-21T13:45:00.003+01:00

Dat is Nora haar toekomstige eerste schooldag!

Ik ben haar vandaag gaan inschrijven. Yep, we zijn er heel vroeg bij! Maar waarom ook niet? Als we toch al zeker zijn naar welke school we ze gaan sturen...
We hebben gekozen voor het dorpsschooltje, op 500 meter van ons huis: handig. Paar maanden geleden hebben we van de vriendelijke meneer de directeur een uitgebreide rondleiding gehad, we hebben hopen vragen gesteld en we zijn vooral gerustgesteld. Hun visie, hun manier van werken, de betrokkenheid van en de communicatie met de ouders,... We zagen het allemaal wel zitten.
Ruime kleuterklasjes met veel lichtinval die recent vernieuwd zijn (het hele schoolgebouw trouwens). En vooral: ze doen hun uiterste best om de kleuterklasjes (en ook de hogere klassen) zo klein mogelijk te houden. Dus geen monsterklasjes van meer dan 30 kleuters, dat was mijn grootste vrees bij de zoektocht naar een school.

Volgend jaar in april zal ze starten in het 'instapklasje', de 2,5 jarigen. Daar blijft ze tot februari 2010, dan zal ze samen met alle kleuters geboren in 2006 overstappen naar de eerste kleuterklas, de 3 jarigen.

Eigenlijk kijk ik er wel naar uit, onze patat naar school. Ik denk wel dat ze het er superleuk zal vinden. Allez, dat hoop ik toch.
Hoewel ik op het moment zelf wel zal vinden dat het veel te snel gaat :)

Spannend!

Nora opnieuw naar de crèche

2008-03-17T22:22:00.002+01:00

Na 2,5 weken is Nora vandaag nog eens naar de crèche geweest.

Voor haar een voordeel omdat we weten dat ze het superleuk vindt (en ook nodig heeft) om met andere kindjes te spelen en bij andere kindjes te zijn. We kregen soms een beetje de indruk dat ze zich hier thuis wat verveelde, ook al merkten we tegelijkertijd dat ze genoot van de extra aandacht van mama en papa.

Ook voor ons was het voordelig: we kunnen dan wat meer doen in huis zonder rekening te moeten houden met een dutje of met de alomtegenwoordigheid van Nora als ze wakker is. Het brengt ook een beetje rust in huis wat momenteel ook ferm deugd doet. Vooral de papa kon dit wel appreciëren, tegenwoordig is het namelijk vooral hij die samen met Nora opstaat (terwijl ik nog eventjes blijf liggen), haar ochtendflesje geeft en haar bezighoudt als ik Marie eten geef.

Vandaag hebben we vooral wat gerelaxt, gekuist, naar de Colruyt geweest (gaat ook merkelijk vlotter met een slapende baby dan met een actieve peuter) en een pannenkoekje gaan eten (voor meneer een blonde Grimbergen en een portie kaas).

Maar we misten ons oudste patatje toch en vroegen ons af hoe ze het stelde in de crèche, na bijna 3 weken afwezigheid. Om 17u zijn we haar met ons 3tje gaan ophalen en we zagen dat het goed was! Ze was blij om ons te zien en tegelijkertijd toonde ze dolenthousiast al het speelgoed in de crèche en liep ze lachend en wijzend naar elk kindje toe. Alsof ze ons wou uitleggen met wat en met wie ze allemaal gespeeld heeft vandaag. De kinderverzorgster vertelde dat Nora zich goed geamuseerd heeft, veel gespeeld en gelachen en het niet te merken was dat ze een tijdje niet geweest is. Mooi mooi mooi!

Nora had trouwens een andere dan haar eigen broek aan toen we haar gingen halen, een reservebroekje van de crèche. Niet omdat ze een ongelukje had (een lekkende pamper ofzo), zoals ik eerst dacht, maar omdat ze blijkbaar wat te enthousiast gegeten had en de helft van haar bloemkool met worst op haar broek beland is ipv in haar mond. Haar mooie roze nieuwe broek zag er inderdaad behoorlijk smerig uit.

Het eerste gezinsuitstapje

2008-03-17T20:29:00.003+01:00

Zaterdagnamiddag zijn we naar Gent getrokken met ons 4tjes. Het weer was alvast super! Na Nora haar dutje, rond 15u, zijn we vertrokken. Ons programma zag er als volgt uit: eerst bij fotografe Dominique de geboortefoto's gaan oppikken, dan eens binnenspringen in de Club en de Fnac en erna of ergens tussenin ergens in een brasserie iets drinken (en Marie laten drinken).

Nora haar vieruurtje hebben we in de auto gegeven: tijdsbesparend en een extra afleiding om de lange autorit wat draaglijk te maken. Rond 16u waren we in Gent, aan de St Michiels parking, maar we waren duidelijk niet de enige die eventjes wouden gaan winkelen in Gent! Er waren nog 2 vrije plaatsen (de parkeerborden op weg naar St Michiels parking gaven nochtans aan dat er meer dan 100 plaatsen vrij waren tot we plots aan de parking zelf waren: toen waren er plots nog maar 2 plaatsjes. Vreemd!). Gelukkig waren er om dat uur ook veel mensen die vertrokken en hadden we relatief snel een plaatsje gevonden.
We waren ervoor ook de nieuwe buggy voor Nora gaan ophalen in Dreambaby (merci opa Hans!): de Quinny Zapp, limoengroen. Bij het opstellen van de geboortelijst had Jurgen de buggy wel eens open en dicht gedaan in de winkel, maar toch moesten we eventjes de handleiding bestuderen eer we dat ding deftig openkregen. Maar het is wel heel makkelijk en eenvoudig, eens je het weet. Een heel compacte buggy ook.
Nora dus voor het eerst in haar nieuwe buggy en Marie in de maxi-cosi op het onderstel van de 'oude' buggy. En wijle weg!

Ons eerste adres was Dominique... die jammer genoeg niet thuis was. Grrr! Maar ze zou wel rond 18u terug zijn. Dan maar naar de Club waar ik niet gevonden heb waar ik op zoek naar ben: een dagboekje voor Marie's eerste levensjaar. Voor Nora had ik een leuk exemplaar gevonden maar ik weet begot niet meer waar ik dat gekocht heb. De zoektocht duurt dus voort.
Ondertussen werd Marie wat hongerig en zijn we naar het 'Vleeshuis' op de Groentenmarkt getrokken. Beetje een speciale lokatie (ze hebben vooral streekprodukten, gericht naar toeristen), niet direct supergezellig, maar wel speciaal én bijna altijd voldoende zitplaats. Vooral dat laatste is erg handig op een zaterdagnamiddag. En het leek me een perfecte plaats om Marie borstvoeding te geven: niet te druk en niet teveel 'opeengestampt' (zoals in de meeste Gentse brasseries). En het was ook een perfecte plaats, op voorwaarde dat ik me niet teveel stoorde aan de verschillende groepjes toeristen die ons tafeltje passeerden. Zeker toen Jurgen op verkenning was met Nora (rustig in haar buggy zitten, is uiteraard een illusie) en ik er alleen zat en de - zowel subtiele als iets minder subtiele - blikken van de toeristen vaak op mij gericht waren, voelde ik me soms eventjes een deel van de toeristische attractie. Niet dat ik het heel erg vond, ik ben ondertussen alweer een beetje getraind om vrij discreet de borst te geven, dus ze doen en denken maar. Ik ga er trouwens van uit dat de meeste reacties eerder positief zijn dan negatief.

De bedoeling was om in het Vleeshuis te blijven tot iets voor 18u en dan opnieuw naar de fotografe te trekken - de Fnac hadden we ondertussen ook al van het lijstje geschrapt wegens onvoldoende tijd. Maar om 17u45 krijgen we een smsje van Dominique dat ze pas om 19u terug zou zijn. En zo lang konden we echt niet meer blijven. Pech. Geen foto's vandaag.

Rond 18u waren we dus opnieuw op weg naar de auto, maar niet voor we nog genoten van een lekkere warme wafel uit het vuistje.

Een geslaagde - korte - namiddag dus. Weinig tot niets kunnen doen van ons lijstje (geen foto's, geen dagboekje, geen Fnac bezoek) maar het was wel fijn om met ons 4tjes op stap te zijn en te genieten van onze meisjes en van elkaar. De 'truuk' is wel om niet te gehaast te zijn, zeker als je met twee buggy's op stap bent doorheen een massa volk: 'just go with the flow'.

Marie: een (on)échte Géntse

2008-03-14T22:25:00.004+01:00

Vandaag zijn we Marie officieel gaan aangeven. In Gent. Ook al zijn we nu eigenlijk 'Ninovieters' of 'Aspelarieters' (?). Marie (en Nora) zullen echter voor eens en voor altijd ingeschreven staan in het Gentse geboorteregister.
Bij de aangifte van Nora was het een uitstapje van niets: we woonden op 5 minuten stappen van de Dienst Bevolking.

Nu was het wel eventjes anders. Half uurtje autorijden en bijna even lang een parkeerplaats zoeken in Parking Zuid (aargh!). Marie in de draagdoek en onze eerste echte exclusieve uitstap met Marie kon beginnen (Nora hebben we in de extreem goede handen van de meter achtergelaten). Eerst hebben we onze dorst gelest in het shoppingcentrum in een-of-andere-taverne-waarvan-ik-de-naam-niet-meer-weet (op de laagste verdieping met veel tafeltjes op het binnenpleintje en lekker verse fruitsapjes). En ook Marie's dorst werd gelest: de "eerste keer" (hoewel de laatste keer eigenlijk pas een goed jaar geleden is) borstvoeding in het openbaar. Toch weer wat wennen en zoeken en prutsen! Maar ook blij dat we het toch weer durven doen hebben én nog zullen doen, aangezien het niet voor iedereen zo'n evidentie is (zowel om te doen als om 'ernaar te kijken'), denk ik. Na Marie's aangifte brachten we - uiteraard - een bezoekje aan de Hema dat - opnieuw uiteraard - niet enkel bij kijken bleef. Nora en Marie's kleerkast hebben er weer een paar spulletjes bij.
Nadien nog gauw iets gegeten in dezelfde taverne-waarvan-ik-de-naam-... en dan richting huis!

Morgen trekken we opnieuw naar Gent. In het moederhuis is fotografe Dominique (*) fotootjes komen trekken van ons 4tjes en morgen kunnen we ze eindelijk afhalen. Dominique was onze trouwfotograaf die ook na de geboorte van Nora foto's gemaakt heeft. Ben superbenieuwd! Verder willen we ook eens binnenspringen in de Club en in de Fnac. Deze keer gaan we echter met het hele gezin en nemen we Nora mee! Want we voelen ons toch niet helemaal compleet als we ofwel zonder Nora ofwel zonder Marie op stap zijn. Het zal wel een kleine uitdaging worden: met twee pagadders op een zaterdagnamiddag in het centrum van Gent, met twee buggy's. Spannend.
Hoewel zo'n uitstapje met 4 binnen enkele maanden waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld geworden is voor ons... hoop ik toch :)

(*) Als je op Dominiques website gaat kijken en klikt op 'geboorte' kan je zelfs een foto van piepkleine Nora en mezelf terugvinden...

P.S. De draagdoek, het is en blijft een superhandig ding, zelfs als je ergens iets wilt gaan eten... Alhoewel? :)

Marie - weetjes

2008-03-14T21:54:00.004+01:00

Ze heeft dezelfde zenuwtrek als Nora vroeger wanneer ze na het drinken half in slaap valt: een zenuwtrek ronde de mond waardoor het lijkt dat ze lacht.
Ze kijkt meer en meer rond, wel nog vaak gefascineerd door haar eigen neus: ze kijkt namelijk nog regelmatig scheel :)
Ze heeft blauwgrijze oogjes. Dat is nieuw voor ons aangezien Nora al van bij haar geboorte donkerbruine ogen had.
Ze is vrij rustig, maar als ze honger heeft, kan ze heel fel wenen. Vanuit het niets plots een luide schreeuw wat snel overgaat in overdramatisch luid ontroostbaar schel gehuil. Dat belooft :) Maar gelijk heeft ze: de hongerigen moeten gespijsd worden en liefst zo snel mogelijk!
Ze laat meestal 3 uur tussen twee voedingen, 's nachts laat ze ons meestal eenmaal 4 uur met rust, soms zelfs 2 keer 4 uur tussen twee voedingen. Nora begon al 5 a 6 uur door te slapen vanaf haar 2 a 3 weken, dus we leven op hoop :)
Ook al zijn er ook gelijkenissen, ik vind Marie toch ook erg anders van uiterlijk dan Nora. Vooral haar ogen zijn anders, niet enkel de kleur maar ook de vorm. En ze heeft een andere vorm van gezichtje. En lichtere kleur van haar natuurlijk. Ik vermoed dat Marie meer op de mama zal lijken. Mag ook wel, aangezien Nora een ware kopie is van de papa! :)
De buikkrampen zijn reeds veel verbeterd. Net zoals bij Nora moeten we er vooral op letten dat ze goed en veel kan boeren (dat hebben ze uiteraard van de papa :p). Typisch voor Marie is dat als ze worstelt met een boertje, ze begint te kreunen en te persen waardoor we aanvankelijk dachten dat ze last had van haar darmen. Maar even later volgt er een vettige boer.
Hoewel ze er langs de andere kant ook wel wat van kan. Typisch bij borstvoeding: erg platte, explosieve stoelgang! Vaak bewaart ze het tot op de moment dat haar pamper ververst wordt. En dan nog vooral als de papa haar pamper verschoont: het record aantal vuile pampers bij één verschoonbeurt is 5 of 6 :D
Marie lijkt niet zo graag op onze buik te liggen, terwijl dit bij Nora haar favoriete inslaap-houding was. Marie valt makkelijker in slaap als ze gewoon in onze armen ligt. En zeker als we wat over haar hoofdje wrijven.
Ze kan ferme smoeltjes trekken:

Nora in actie

2008-03-14T19:43:00.011+01:00

We hebben Nora weer ganse dagen voor onszelf, dus veel fotomateriaal!

Ze wil veel (lees: alles) zelf doen. Fruit dat we vroeger in stukjes sneden, wil ze nu in één stuk opeten. En ook al is dat moeilijker om op te eten, ze zal niet opgeven en o wee als we toch een poging doen om het fruit in stukjes te snijden.

Ook flesje drinken wil ze de laatste week vooral zélf doen, het liefst in haar zeteltje, soms in de grotemensenzetel en soms op de schoot van papa:
We hebben er een tijdje naar gezocht maar in de Hema hebben we eindelijk onze (en Nora haar) goesting gevonden: een mini-serviesje! Al heel lang vindt ze het leuk om met een lepeltje te doen alsof ze eet, dus dachten we wel dat ze het leuk zou vinden en we hadden gelijk. Ze heeft er een ganse avond zalig mee gespeeld!

P.S. Zoals je kan zien: sinds een paar dagen kwijlt ze weer enorm. Ofwel tandjes ofwel opnieuw verkouden (veel snot heeft ze de laatste dagen alleszins ook).
Gisterennamiddag was ze in een mega-zotjes-bui: dansen tot ze er zelf zatjes en duizelig van werd, tapdansen met de voetjes en er zelf om schaterlachen en... rollebollen op de speelmat met de mama!

Windpokken, The End (?)

2008-03-14T19:19:00.006+01:00

Er komen geen nieuwe blaasjes meer bij en de oude blaasjes zijn korstjes geworden. Waarschijnlijk heeft Nora de windpokken met glans doorstaan. Vooral letsels op haar buik, romp, rug en lies maar weinig blaasjes op haar gezicht. En vooral: ze heeft er zelf weinig last van gehad. Mooi zo!

Nu enkel nog hopen dat Marie ervan gespaard blijft. Maar daar gaan we wel vanuit, hoewel we elk puntje, elk puistje, elk klein petieterig plekje met argwaan inspecteren.

Om te bewijzen dat onze patat wel degelijk de windpokken heeft/had: de foto's!

Ziek?

2008-03-10T22:20:00.008+01:00

Er komen wel meer blaasjes op Nora haar lijfje, maar zelf heeft ze er maar weinig last van. We blijven hopen dat dit zo blijft!

Spelen gaat nog erg vlotjes. Momenteel is haar lievelingsspeelgoed een muziektreintje van Winnie The Pooh: als ze op de blauwe knop duwt, speelt er een melodietje en dan danst onze patat enthousiast mee: in een rondje stappen en handjes draaien. Superschattig!
Het treintje rijdt ook als je op de blauwe knop duwt maar dat vindt ze minder interessant :)

Eten doet ze ook nog als de beste: helemaal alleen én waarom maar één lepel gebruiken als je twee handjes hebt!?

Zotjes doen is ze ook nog niet verleerd:

"Die papa toch...":

Wat Marie en de windpokken betreft. Volgens de kinderarts is de kans klein dat Marie besmet geraakt (wegens mijn antistoffen), maar het risico is ook niet onbestaande. Als ze echter blaasjes krijgt, moeten we meteen contact opnemen en moet ze opgenomen worden voor intraveneuze behandeling omdat ze nog zo klein is. Dus allemaal duimen dat het niet zo'n vaart loopt! Ik was alleszins wel eventjes geschrokken van de boodschap...

Badderen

2008-03-10T22:12:00.003+01:00

Marie's eerste badje thuis...

... nog zo jong en al een volleerd fotomodel ;)

Windpokken...

2008-03-09T20:29:00.002+01:00

Geloof het of niet, maar net nu heeft Nora de windpokken. Het was al een paar keer vals alarm geweest vanuit de crèche en ik hoopte stiekem dat ze de windpokken zou doormaken terwijl ik nog zwanger was en ze genezen zou zijn tegen dat de baby er was. Zo zou onze kleinste patat niet blootgesteld worden op zo'n jonge leeftijd aan het windpokkenvirus.

Maar pech dus. Nora heeft sinds gisteren blaasjes op haar romp, onder haar oksel en in haar lies. En ook eentje naast haar oog. Zelf heeft ze er nog geen last van; geen koorts, niet lastig, ze eet nog goed, lijkt geen jeuk te hebben. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit zo blijft, want een ziek kind en de daaraan geassocieerde vermoeiende, lange nachten kunnen we nu wel eventjes missen...

Maar mijn grootste vrees is dat Marie de windpokken zal krijgen. Nu al. Ze is ocharme een weekje oud. Stel dat ze besmet raakt (of al is), dan zullen de blaasjes binnen een 3tal weekjes uitbreken en is ze een maand oud. Lijkt me toch nog heel jong om geheel zonder risico te verlopen? We proberen er nu op te letten dat we onze handen wassen en ontsmetten telkens als we Marie verzorgen of oppakken (niet vanzelfsprekend om hier steeds aan te denken). En we proberen te dicht contact tussen Nora en Marie te vermijden. Voorzichtige aaikes mogen wel ('t zou te zonde zijn om haar niets toe te laten), maar voorlopig geen kusjes en dergelijke. Gelukkig valt het nog goed mee om haar dit te 'verbieden'. Jammer genoeg was ze afgelopen week al besmettelijk zonder we het wisten en hebben we haar dan wel kusjes laten geven aan Marie...
Op internet lees ik soms dat Marie sowieso beschermd is doordat ik borstvoeding geef, maar persoonlijk heb ik daar toch een beetje mijn twijfels bij.

Morgen alleszins eens bellen met de kinderarts om wat raad en advies te vragen.

Het leven zoals het is... met 4

2008-03-09T13:26:00.003+01:00

Ons twee meisjes slapen momenteel - hoewel Marie langzaam aan het wakker worden is, snel bloggen is dus de boodschap! - en mama en papa zitten in de zetel. Mama met de laptop op de schoot en papa naar tv starend. Een van de zeldzame momenten rust waar we dubbel van genieten.
Maar genieten doen we ook als onze twee patatjes wakker zijn.

Tot nu toe valt de aanpassing en de drukte heel goed mee, eerlijk gezegd. Uiteraard speelt het feit dat de papa 4 weken verlof heeft hierin ook een grote rol. Als hij terug moet gaan werken, dan zal ik waarschijnlijk pas merken hoeveel meer werk 2 kindjes zijn. Bovendien doet Marie ook nog niet veel anders dan eten en slapen.
En dat doet ze goed!

De borstvoeding verloopt vlot. Ik heb de indruk dat Marie beter doordrinkt dan Nora indertijd. Nora moest ik constant wakker houden/maken aan de borst en elke voeding leek een eeuwigheid te duren, terwijl Marie na een kwartiertje zuigen meestal al voldaan is. Marie heeft dan weer de neiging om melk terug te geven, terwijl Nora daar nooit last van gehad heeft.
Ze drinkt ongeveer om de 3 a 4 uur en tussenin slaapt ze.
Wat haar soms wel parten speelt, zijn buikkrampen. Niet na elke voeding gelukkig, maar vooral 's avonds en jammer genoeg ook vaak 's nachts. Veel meer dan tutje aanbieden of met haar rondwandelen in de slaapkamer - in buikkramphouding: buikje en gezichtje leunend op de voorarm - kunnen we niet doen. We horen het dan luid borrelen in haar buikje en als het meezit, wordt het geborrel snel gevolgd door een nog luidere stoelgang-lading in de pamper. Ongelofelijk hoeveel fors er in zo'n klein lijfke kan zitten :)

De gebroken nachten, daar moeten we (of alleszins ik) wel nog serieus aan wennen. Het gaat mij nog niet goed af. Als het enkel drinken is en opnieuw slapen, geen probleem, maar die huilbuien door buikkrampen ertussen maken het wel extra lastig. Gelukkig vangt de papa heel veel op en is hij het meestal die Marie probeert te troosten bij krampjes.
Ze heeft het wel al 3 keer gepresteerd om 5 uur (!) tussen twee voedingen te laten 's nachts, 5 uur zonder buikkrampen zelfs. Laat ons hopen dat het geen toevalstreffers waren ...
Gelukkig is Nora een vaste slaper en is ze tot nu toe nog niet wakker geworden door het gehuil van haar zusje. En het zijn ferme decibels: niet zozeer luid maar erg hoog, net een muisje.
Ik noem haar ook al vaak 'mijn kleine muis', niet alleen wegens haar schel stemmetje maar ook omdat ze een beetje een muizengezichtje heeft :D

Al van bij haar geboorte, viel het op dat ze weinig lijkt op haar grote zus kwa uiterlijk. Lichtere haartjes, blauwgrijze ogen (zoals de meeste pasgeborenen) terwijl Nora van bij de geboorte al donkerbruine ogen had, andere vorm van gezichtje, ...
Ik had trouwens nooit gedacht dat ik zo vaak en zo veel ging vergelijken, maar het is sterker dan mezelf.
Er zijn ook wel gelijkenissen: ze hebben hetzelfde mondje, dezelfde kreuntjes soms. En naarmate ze ouder wordt, zullen de gelijkenissen (en verschillen) ongetwijfeld meer en meer opvallen.

En hoe gaat het met Nora? Wel, tot nu toe verbazend goed. Ze is lief voor haar babyzusje: lachen, aaikes geven, enthousiast wijzen en kirren. De interesse duurt echter vaak niet lang en ze is even snel weer afgeleid door andere dingen. Jaloezie hebben we - nog - niet echt opgemerkt. Enkel enkele keren in het ziekenhuis maar dat zal meer te maken gehad hebben met vermoeidheid, andere omgeving en verveling.
Wel heeft ze in de periode dat ik op materniteit lag, de mama blijkbaar wel een beetje gemist. Volgens papa heeft ze nog nooit zo vaak op mama zitten roepen. Ze heeft ook een fotoboekje met foto's van ons gezinnetje en familie en blijkbaar droeg ze dit heel vaak bij haar, constant wijzend naar een foto van mama. Hartverwarmend :)
Nu ik terug thuis ben, merk ik ook wel dat ze meer hangt aan mij dan voor de bevalling. Voor de bevalling was het zelfs omgekeerd en was het een echt papakindje. Logisch ook: papa gaf altijd het flesje, het badje enz. Ik kon haar zelfs nog met moeite dragen, op de schoot houden, laat staan gaan zitten op de speelmat en gezellig spelen met haar ...

Maar ik doe dus nu mijn uiterste best om dit in te halen en als Marie slaapt, exclusief met Nora bezig te zijn en met haar te spelen. Ze is de laatste tijd veel veranderd: ze begrijpt nog meer, maakt haar al wat meer verstaanbaar - ze begint eindelijk goed het verschil te kennen tussen 'ja' en 'nee' én ook toe te passen -, ze kan zich nog meer amuseren met haar speelgoed en is vooral snel content, blij, opgewekt. Zalig!
Uiteraard wordt dit gedrag perfect afgewisseld en gecompenseerd door de hevige (maar gelukkig meestal korte) woedebuien, soms om iets, vaak om niets.
Maar het is een schatje!
En ik ben o zo trots op mijn twee meisjes, het is nauwelijks met woorden te omschrijven.

We stellen het dus goed, met ons 4tjes! Behalve heel soms 's nachts als ik toch oooo zo graag liever zalig wil voortslapen en m'n ogen nauwelijks openkrijg. Ik probeer mezelf dan wijs te maken dat slapen een overschatte basisbehoefte is. Right :) Ik slaap gewoon veel te graag.

P.S. Wat heel frappant is - en het was een collega die mij hiervoor "waarschuwde": Nora lijkt in veel opzichten plots een r e u z i n. Als ik haar draag, lijkt ze 10 keer zwaarder dan een week geleden. Als ik haar verschoon lijken haar armen, benen, voeten, romp immens groot. Als ik ze zie stappen, spelen, dansen, eten,... ze lijkt zoveel groter en ouder dan een week geleden. Enkel en alleen omdat ik nu een ander 'referentiepunt' heb, namelijk kleine Marie. Raar!

P.P.S. Merci voor al jullie gelukwensen!!

Marie in beeld

2008-03-07T21:36:00.003+01:00

Een eerste Marie-update :

Een uitgebreider verslag over hoe het gaat met onze kleine smurfin, hoe anders en gelijk ze is aan Nora als baby, hoe we sommige babydingetjes vergeten waren en andere zaken dan weer niet, hoe Nora reageert op haar babyzusje, én hoe super verliefd we zijn op ons vers patatje.... volgt :)

Welkom Marie!

2008-03-03T08:20:00.007+01:00

Zondagmorgen begon rondom 7 met verwachte onverwachte weeën (je weet dat de datum al gepasseerd is, maar toch denk je "tzal vandaag toch niet zijn?").

Terwijl Tamara aan het douchen was, heb ik naar meter gebeld om op Nora te letten. Zo konden we rond kwart voor 9 vertrekken. Vaneiges moest ik eerst nog eens gaan tanken (waarschijnlijk waren we nog wel in Gent geraakt, maar ik wilde het risico op een lege tank NIET lopen!)

Gelukkig was het een zondagmorgen, en valt het dan best mee om naar Gent op te (vlieg-)rijden. Het was wel niet makkelijk om goed door te rijden en het comfortabel te houden voor mama die ferm last had...

In Sint-Lukas bleek het echter een te vroeg alarm te zijn: geen echte extra ontsluiting, enkel een beetje verweking... De monitortest toonde ook nog geen "echte weeën", het was "enkel" voor-arbeid. De vroedvrouw raadde ons dan ook aan om toch nog even terug naar huis te gaan, om een warm badje te nemen om de pijn te verzachten. Ze liet ons wel de keuze om direct binnen te blijven, maar vertelde dat we ons geen illusies moesten maken, het zou zeker nog een tijdje duren :(. Enfin, zijn we rond 12u terug zo voorzichtig mogelijk naar Aspelare gereden (en Tamara heeft onderweg nog afgezien, de weeën kwamen echt om de 2 minuten).

Badje en Buscopan waren geen echte "verzachtende omstandigheden", en na een telefoontje naar het verloskwartier hebben we iets na 4en terug de pijnlijke rit naar Gent ondernomen (net als in de film zat Tamara naast mij te puffen en de weeën weg te blazen).

Gelukkig was de pijn niet voor niets: Tamara had al 5 cm toen ze haar onderzochten! Tijd voor epidurale en dat gaf een welkome rustpauze voor mijn ferme schat.

Rond kwart voor 8 zijn we dan verhuisd naar de verloskamer, en daar is na flink persen (en dat zag er lastiger en pijnlijker uit dan bij Nora) Marie geboren!

Laat me u dan nu -tromgeroffel- officieel voorstellen:Marie!

Een flinke 51 cm, en een exacte 4kg! Ze zat nog van kop tot teen onder het huidsmeer, dus ze had nog niet echt gepland om haar nestje te verlaten. Dat liet ze ons netjes weten met een stem als een klok :).

Dicht tegen de trotse mama waren haar zorgen gelukkig snel vergeten :)

En nu allemaal samen: Ooooooooooooooh !
Zoals je kan zien, is alles ook in orde met mama, naar eigen zeggen heeft ze niet meer last dan bij Nora, en is ze vooral (nog) niet zo moe als toen (je herinnert je misschien de 22 uur arbeid die ze toen moest doen, tegenover de schamele 12 nu ).

Enfin, genoeg te doen, misschien tot binnenkort!

Papa Jurgen

PS: hebben wij nu een mutsje verdiend? :D

D-day

2008-02-29T14:40:00.003+01:00

Het had wel iets speciaals geweest: geboren worden op een schrikkeldag. Maar smurf is het daar blijkbaar niet mee eens en houdt het liever op een gewone dag om de wereld te verkennen. Tenzij hij/zij nog heel snel van gedacht veranderd, wie weet??

Eerlijk gezegd ben ik wel blij dat het gisteren en vandaag niet in gang geschoten is, want ik was geveld door koorts.
Gisterenmorgen voelde ik me al niet zo denderend en in de loop van de namiddag ben ik koorts beginnen krijgen. Tussen 37,5 en 38°C en wetende dat mijn normale lichaamstemperatuur vrij laag is (tussen 35,5 en 36°C) was dit toch al een behoorlijke verhoging. Heel lang geleden dat ik nog koorts gehad heb en ik was vooral vergeten hoe ellendig, slap, miserabel ne mens zich voelt dan. Gelukkig kon Nora gisteren wat langer bij mijn moeder blijven, want ik zag het absoluut niet zitten om dat klein jong ferm geweld op te vangen. 500 mg Dafalgan hielp niet echt en het was pas toen ik vandaag om 12u30 1 gr Dafalgan nam dat de koorts pas na anderhalf uur begon te dalen en ik me veel beter en frisser voelde. En het voelt verdorie goed om mij weer wat meer mens te voelen.

Verder heb ik eigenlijk van niets last, dus geen idee vanwaar de koorts komt. Waarschijnlijk is Nora een beetje te vrijgevig geweest met een van haar virusje(s).

En nu de koorts (hopelijk definitief) weg is, is het nu aan smurf om mij te laten afzien ;)

Wat je zelf doet...

2008-02-27T21:42:00.002+01:00

Nora wil het liefst zelf eten en ze doet dat nog goed ook!

Dubbel dokterbezoek

2008-02-27T21:04:00.003+01:00

Bij de kinderarts: onze kleine patat heeft dus stomatitis of: een virale ontsteking van het mondslijmvlies. Ze heeft twee grote aften op de binnenkant van haar wang, eentje op haar tong en eentje op haar gehemelte. En felrood ontstoken tandvlees. Als je haar mondje binnenin ziet, verschiet ik ervan dat ze niet veel meer last heeft. Ik krijg zelf bijna zeer van er gewoon naar te kijken.
Het is dus geen herpes, gelukkig. Want dat zou willen zeggen dat ze géén lichaamscontact mag hebben met haar toekomstige kleine zus of broer. Stel je voor. Voor iemand die zo zot is van kindjes en baby's zou dat nogal een onmogelijke en sadistische opdracht geweest zijn.

Het goede nieuws is dat ze er zelf niet zoveel last meer van heeft. Wat ze weigert of waar ze heel weinig van eet, zijn haar groentjes, zelfs als het gemixt is. Ook brood gaat moeilijk tenzij met choco, dan doet ze wél moeite :)
In de plaats geven we haar ofwel wat melk bij, ofwel een yoghurtje, een kaasyoghurtje met fruit, een potje fruitmix of fruitpap. Keuze genoeg!
Tussen het eten door en bij het slapen heeft ze blijkbaar geen last van haar stomatitis.
Eind goed, al goed dus.

Nora werd ook gemeten en gewogen. The results are: 79 cm en 11 kg!

Bij de gynaecoloog: een status quo. Nog steeds een centimeterke opening maar voor de rest nog noppes, niks, nada. Nog een lange baarmoederhals en geen verweking. Dedju.
Door hetgeen ik de laatste week voelde en merkte, had ik nochtans wel een vermoeden (en de hoop) dat er al wat schot in de zaak aan het komen was. Maar niet dus, smurf vindt het daarbinnen blijkbaar nog veel te leuk. Een zalig warm, knus, compact nestje dat ook als trampoline kan gebruikt worden en constant eten krijgen. Geen wonder dat hij/zij niet happig is om dat zomaar te laten schieten.
Het zal dus bijna zeker maart worden en niet meer februari. En kans is ook groot dat het niet mijn eigen gynaecologe is die mijn bevalling zal doen aangezien ze volgende week een weekje op verlof is (tenzij dat klein parasietje het zelfs volgende week nog niet ziet zitten om uit te breken). Ook al word je tijdens de arbeid en bevalling vooral geholpen en gesteund door de vroedvrouwen, ik vind het toch een leuker idee om bij mijn eigen gynaecologe te bevallen. Nuja, het zij zo.
Er is ook reeds een datum afgesproken om eventueel in te leiden.
** 11 maart **
Een heel raar idee vind ik dat. Ik hoop alleszins heel hard dat ik die datum niet haal. Ten eerste omdat ik het niet zo zie zitten om ingeleid te worden. Bij Nora verliep de arbeid al heel moeizaam en traag en dat was dan nog een spontane bevalling. Dus ik ben bang dat de arbeid bij een inleiding in mijn geval zeker slopend zal verlopen. Ten tweede wil ik niet nog 13 dagen wachten, verdorie! Dat lijkt me nog een eeuwigheid.
Smurfie mag zeker nog morgen en overmorgen binnenblijven, maar eens het zaterdag is, zal het voor mij niet snel genoeg kunnen gaan. Elke dag zal er eentje teveel zijn dan. En geduld is jammer genoeg absoluut geen sterke kant van mezelf.

Dus bereid jullie maar voor op veel gezaag en geklaag! ;)

Aftjes of koortsblaasjes?

2008-02-26T20:48:00.004+01:00

Nora begon haar dag heel goed. Ze was terug vrolijk, actief en speels. Een grote opluchting! Gisterenavond zag haar bovenlip er nog lelijk, dik en gezwollen uit. Zo gezwollen dat we nog nauwelijks haar bovenste snijtandjes zagen. Maar na een nachtje slapen was ook dit al stukken beter.
Allemaal goed nieuws dus.

Zelf had ik een heel rustig dagje: uitgeslapen, foto's van Nora geselecteerd en besteld via extrafilm.be en ehm dat is het zowat :)

Rond de middag werd de rust echter verstoord door een telefoontje van de crèche. Nora wil nauwelijks eten, ze weigert resoluut de lepel en als ze iets in haar mondje heeft, heeft ze zelfs braakneigingen. En dit terwijl er gisteren volgens een van de twee kinderverzorgsters helemaal geen probleem was en ze wel goed gegeten heeft. Vreemd. Is het eten dan echt zo plots opnieuw verslechterd of was er een klein communicatieprobleempje met de crèche?
De (andere) kinderverzorgster heeft alleszins een sterk vermoeden dat het niet gewoon aftjes zijn waar Nora last van heeft, maar dat het eerder koortsblaasjes zijn, zowel rond de mond als in de mond. Herpes simplex dus, om het even geleerd te zeggen. En ze raadden me sterk aan om hiervoor zo snel mogelijk naar de kinderarts te gaan want dat het anders alleen maar zou verergeren zonder de nodige behandeling.

Ik was nogal verbaasd omdat ik helemaal geen blaasjes of dergelijke gezien heb rond haar mond. Wat ik wel gezien heb, is dat ze twee 'puistjes' heeft op haar kin; ik dacht dat dit kwam door irritatie van haar speeksel door het vele kwijlen. Het lijken mij alleszins absoluut geen koortsblaasjes te zijn.
Bovendien krijgt Nora in de crèche (nog) niet de kans om zelf te eten, ze 'voeren' haar nog steeds. Maar ons madam aanvaardt dit de laatste weken niet meer en bij ons wil (en krijgt) ze zelf een lepel waarmee ze al behoorlijk goed kan scheppen en happen. Meestal laat ze het wel toe dat we tussendoor ook wel een groter hapje geven. Dus ik kan me wel voorstellen dat ze in de crèche de lepel weigert, niet alleen omdat ze pijn heeft in haar mondje, maar ook omdat ze het liever zelf doet. Bovendien gebruiken ze in de crèche ook metalen lepels en geen plastieken of rubberen lepels en uiteraard zal dat momenteel pijnlijker zijn met die aftjes in haar mond.

Enfin, morgenvoormiddag gaan we gezellig samen met ons drietjes naar de kinderarts. Dan zijn we (én de crèche) tenminste gerustgesteld. Jurgen had sowieso een dagje verlof ingepland omdat we morgennamiddag nog eens naar de gynaecoloog morgen gaan. Ben superbenieuwd of er schot in de zaak aan het komen is. Volgens wat ik voel, lijkt het wel of smurf al goed ingedaald is... Spannend. Wegens geen opvang, nemen we Nora trouwens mee en mag Jurgen haar een half uur entertainen terwijl ik aan de monitor hang.
Het zal een druk dagje worden!

Zelf maak ik me niet zoveel zorgen meer over Nora. Ze heeft deze avond flink gespeeld, was veel minder lastig en huilerig en heeft behoorlijk gegeten: 1 stukje brood met choco, een potje geplet fruit en een potje petit gervais. Bij de boterham at ze wel heel voorzichtig (traag kauwen en ervoor zorgend dat het brood bepaalde plaatsen op haar tong niet raakte) en merkte ik wel dat het beetje pijnlijk was, maar haar zin in choco was blijkbaar voldoende groot om de pijn eventjes te verbijten.
Voor de rest hebben zowel zij als ik genoten van een plezant badje (zie foto's!), heeft ze nog eens 200 ml melk gedronken* en is ze rustig aan het slapen.

* In de crèche hebben ze haar melk aangeboden ipv groenten en vieruurtje en heeft ze twee keer een fles van 300 ml melk gedronken. Santé! :)

Volgens mij zijn het dus nog steeds onschuldige (maar daarom niet minder lastige) aftjes doordat haar weerstand verminderd is door de verkoudheid van vorige week. Enkele maanden geleden had ze trouwens ook aftjes bij haar bronchiolitis.
Maar morgen hebben we helemaal uitsluitsel en zekerheid van een "echte" dokter ;)

Zuchtje

2008-02-25T21:49:00.005+01:00

Het goede nieuws is dat er vandaag in de crèche met Nora blijkbaar geen probleem was. Ze heeft goed groenten en fruit gegeten, enkel boterhammen wou ze niet, ze heeft goed geslapen en flink gespeeld. Ze was blijkbaar niet lastig of hangerig of eender wat en ook geen koorts.
Waarschijnlijk heeft ze in de crèche zoveel afleiding dat ze geen tijd en gelegenheid heeft om lastig te doen of zijn.

Maar van het eerste moment dat ik haar terugzag, zag ik toch dat ze nog niet tiptop is. Verslagen blikje in plaats van haar vrolijke opgewekte zelf.
De rest van de avond verliep ook nogal moeizaam: boterham wou ze niet, een kaasfruityoghurtje gelukkig wel en dat heeft ze zelfs met smaak opgegeten. Ze wou wel spelen maar het ging niet van harte. Heel snel gefrustreerd, niet goed weten wat ze wil doen, erg hangerig maar tegelijkertijd wil ze ook gerust gelaten worden (moeilijk!).
En op de koop toe is ze verdorie nog eens gevallen op haar lip ook :/ Ik zag het gebeuren en kon het niet tegenhouden *stom*. Resultaat: een erg dikke bovenlip. En ze had al last van haar mondje met die verdomde aftjes (die nog niet weg zijn).
Om 19u heeft ze 180 ml melk gedronken en om 20u was ze alweer compleet uitgeteld: ze lag al te slapen op de arm van papa nog voor ze in haar bedje lag.
In begin was ze erg rustig maar sinds een uur geleden is ze frequent wakker en huilt ze zeurderig (met tutje). Waarom? Geen idee. Pijn van de aftjes of haar lip? Last van de tandjes? Verstopte neus? Dunno. En frustrerend. Afgelopen nacht was ze ook al regelmatig wakker.

Is het wegens het (hoog)zwanger zijn? Of door de vermoeidheid? Alleszins, ik kan er minder goed tegen dan anders en ik kan het ook moeilijker relativeren. Ik word zelf nerveus als zij huilerig en lastig is en mijn geduld is uitputtelijker dan anders.
Bovendien (of vooral) is het fysiek echt zwaar nu. Mijn bekkeninstabiliteit is de laatste weken sowieso verergerd met venijnige pijn in mijn bekken/schaambeen. Haar heffen en dragen, zittend/liggend op de speelmat met haar spelen en weer rechtkomen, haar op de schoot houden,... Allemaal dingen die echt pijnlijk zijn nu en waar ik de rest van de avond ook de gevolgen van draag. Maar ik kan die dingen ook niet vermijden natuurlijk. Heel binnenkort ga ik haar een paar dagen missen, de papa neemt nu al veel over (badjes en flesjes geven) dus de weinige quality time die we samen hebben, kan en wil ik niet laten schieten. Maar het is lastig, erg lastig. De laatste loodjes wegen het zwaarst is bij deze het understatement van het jaar.

Nuja, morgen is het misschien weer wat beter...

Ben alleszins wel heel blij dat het in de crèche goed gaat, anders zou ik haar zeker niet met een gerust hart kunnen 'wegsturen'.

Nog een kleine positieve noot: ik heb vandaag een zeteltje gevonden en gekocht van Nijntje. Bij de meter heeft ze al lang zo'n kinderzeteltje en ze vindt het geweldig om net als de grote mensen in de zetel te kunnen zitten met een boekje of naar tv kijkend. Nu kan ze dit eindelijk thuis ook doen!

Dit was aan het begin van de avond: trots en enthousiast:

Dit was een uurtje later: zo heeft ze toch wel 5 a 10 minuten voor zich uit naar de tv zitten staren: één hoopje ellende.

Arme patat

2008-02-25T10:33:00.005+01:00

De tweede 'home alone' verlofdag en ik zit al met een klein schuldgevoel omdat onze patat momenteel in de crèche zit. Want Nora was afgelopen weekend 'niet in haar haak' om het zacht uit te drukken. Geen idee wat er precies scheelt, heel waarschijnlijk een zielige combinatie van verschillende dingen:

Haar verkoudheid die eigenlijk wel bijna genezen is. Eind vorige week had ze af en toe nog 39° koorts, maar van 't weekend schommelde haar temperatuur tussen 37.5 en 38 °, dus dat valt mee. Het snot en het hoesten is ook veel verminderd en bijna weg.
Tandjes? Ze kwijlt enorm veel, heeft wat temperatuurverhoging.
Een sprongetje (een voorbode van een doorbraak in het praten misschien, de woorden van Isabel indachtig ;)? Ze is énorm hangerig, huilerig, lastig, ze weet vaak niet wat ze wil (laat staan dat wij het weten!), meer en sneller moe dan anders,...
En op de koop toe vermoed ik dat ze - ocharme! - aftjes op haar tong heeft. Sinds zaterdag eet ze dus ook nog nauwelijks vast voedsel, ze proeft eens tot de allergrootste honger voorbij is en dan wil ze niet meer. Enkel melk, water en wat yoghurt gaat nog redelijk. Erg zielig en frustrerend: aftjes zijn een erg pijnlijke zaak en er is maar weinig wat we eraan kunnen doen. 't Schaapke...
Het hangerig en lastig zijn kan uiteraard ook te maken hebben met die aftjes of tandjes.

Gisterennamiddag was ze enorm lastig, huilerig, niets was goed. Uiteindelijk bleek dat dat arm prutske gewoon honger had, maar niet kon eten en dus enkel melk wou. Ik was toch een beetje kwaad op mezelf dat ik pas om 18u30 eraan dacht om eens warme melk te proberen :/ Uiteindelijk heeft ze wel maar 150 ml gedronken en om 19u15 was ze al compleet uitgeteld en hebben we haar in bed gelegd. We waren ervan overtuigd dat ze 's nachts of 's morgens vroeg wakker zou worden van de honger, maar dat viel gelukkig mee: om 6u45 was ze wakker (een kwartiertje vroeger dan anders) en heeft ze - hou u vast - bijna 300 ml melk gedronken! Ze had gelukkig geen koorts, was redelijk goed gezind (wel nog steeds wat stiller en minder actief/vrolijk dan anders) en - waarschijnlijk om de mama te troosten - ze was wel superenthousiast om 'dada' te gaan met papa naar de crèche.

Ondertussen denk ik bij elke gsm-gerinkel dat het Leen of Melissa is van de crèche om te zeggen dat het niet zo goed gaat met Nora...

Maar geen nieuws is goed nieuws en ik probeer toch nog te genieten van de rust, van de "me"-tijd en van de mogelijkheid om nog vanalles te doen/kopen/in orde te brengen.

Eindelijk thuis!

2008-02-22T08:56:00.002+01:00

Vandaag start mijn zwangerschapsverlof, jippie!
Het is toch een grote opluchting. Het gaan werken begon behoorlijk lastig te worden, vooral de drukke ochtendrush - ik heb sowieso al een ochtendhumeur, je wil niet weten hoe dit de laatste weken was - en de niet zo comfortabele autoritten was ik meer dan kotsbeu.

Ook al ben ik blij dat ik thuis ben, die laatste werkdag voelde ook heel raar aan. Ik ben nu thuis tot eind augustus (z-e-s m-a-a-n-d-e-n!) dus ben ik wel een lange tijd 'off work'. Ik denk dat ik het ergens toch ook wel een beetje ga missen.

Maar nu nog absoluut niet!

Om te zorgen dat ik echt nog wat rust heb, blijft Nora naar de opvang gaan (ofwel naar de crèche ofwel naar haar meter: ze amuseert zich daar te pletter). Ik ben dus 'home alone' vandaag en volgende week. En ook al ga ik onze patat missen, ik geniet ervan. Uitslapen! (ook al is dit tegenwoordig maximum tot 9u - dat was vroeger wat anders) Op het gemak opstaan, rustig ontbijten, genieten van de rust, ons huisje ... en vooral genieten van de stilte voor de storm...

Binnen maximum 3 weekjes zitten we hier met 2 patatjes. Een verdubbeling in kindjes dus, maar ik ben ervan overtuigd dat de drukte en het werk meer dan dubbel zal zijn (de rust en slaap dan weer wat minder)... Maar ik reken erop dat het plezier en het geluk even groot blijft als nu (veel groter kan het namelijk niet meer worden volgens mij)!
We kijken alleszins superhard uit naar ons tweede wondertje.

Maar eerst nog een paar dagen rust!

@smurf: goesting om, laat ons zeggen, op 1 maart je nestje te verlaten? Afgesproken? :)

"Zeg het dan toch!"

2008-02-19T21:14:00.002+01:00

Al een tijdje vind ik dat Nora in haar brabbelen/praten een beetje 'vastzit'. En nu ik gelezen heb hoeveel woordjes Reneetje al kan zeggen (ook al is Renee een maand ouder), ben ik er helemaal van overtuigd dat ons madam iets later dan gemiddeld de behoefte voelt om zich verstaanbaar te maken via woordjes. Denk ik.

Ze zegt wel al enkele woordjes: "oes" (poes), "ish" (jas), "tut", "oot" (hoort), "ditj" (met wijsgebaar), "dada", "nee" en "ja" (maar niet altijd/zelden echt bewust), "mama" en "papa" (maar zelfs dit haalt ze vaak dooreen en om het haar makkelijk te maken zegt ze dan maar "mapa").
Ze heeft een tijdje "intj" (kindje) gezegd maar om de een of andere reden zegt ze nu "bab" (van baby??) tegen kindjes.

Opdrachtjes en zinnetjes begrijpen daarentegen, kan ze heel goed. We verschieten er zelfs vaak van hoeveel ze begrijpt en kan uitvoeren.

Wat ze echter nog niet doet, is hetgeen ze wil (of niet wil) vertalen in woordjes. Ze blijft steken in gebarentaal. Ze begrijpt de woordjes die we haar willen aanleren heel goed, maar ze heeft blijkbaar nog niet de behoefte om ze ook effectief zelf te gebruiken om zich verstaanbaar te maken.
We proberen haar zoveel mogelijk te stimuleren om wat af te stappen van haar lichaamstaal door alles heel erg na-druk-ke-lijk te herhalen en te zeggen en door alles in het oneindige te benoemen. Als ze aan tafel bvb nog een stukje brood wil en ze fanatiek zit te wijzen naar het brood, vragen we "wil je nog een stukje brood? Ja? Ja?" in de hoop dat ze "ja" terugzegt. Maar als enige reactie krijgen we een (weliswaar superschattige) brede lach en als we te lang blijven volhouden verandert die lach in lichtjes geïrriteerd worden en driftiger wijzen. Maar "ja" zeggen, ho maar! Dat had je gedacht :) Tenzij we vragen of ze een boterham met choco wil, dan kent ze plots wel heel goed het woordje "ja"...

Het meest frustrerende is dat ze soms iets wil (of niet wil), maar we absoluut geen idee hebben wat ze precies bedoelt. Dan wordt ze kwader en kwader en dan reageert ze zeker niet meer met "ja" of "nee" als we proberen te achterhalen wat er scheelt. Heel frustrerend.

Het is niet dat ik me zorgen maak of denk dat ze abnormaal ontwikkelt hierin. Ik weet dat dit enorm kan verschillen van kind tot kind en ik ben ervan overtuigd dat ze (plots) wel de klik zal maken om haar via woordjes die ze nu al begrijpt, uit te drukken. Misschien is ze een beetje perfectionistisch en wacht ze liever met praten tot ze er zich zeker genoeg over voelt ... of ze is gewoon liever lui dan moe. Als ze er maar niet té lang meer mee wacht, verdorie! ;)

Het viel de papa wel op dat ze sinds vandaag soms toch schuchtere pogingen doet om woorden na te zeggen, steeds gepaard gaande met een vragende onzekere blik. Wordt vervolgd!

Laarsjes in actie

2008-02-19T21:03:00.002+01:00

En trots dat ze is op haar nieuwe botjes!

Voldragen

2008-02-15T20:59:00.004+01:00

Een mijlpaal: 38 weken zwanger vandaag. De baby is officieel 'af'. Hoera!

Woensdag kregen we te horen hoeveel onze smurf toen ongeveer woog, 37w 5d zwanger.
And the results are.... 3200 gram! *slik* Het kan zelfs een beetje meer (of minder) zijn, het blijven ruwe schattingen.

En daar komt nog minstens 200 gram per week bij, minstens. Dus aan 40 weken zwangerschap zitten we dan aan +/- 3700 gram. En als het een weekje later komt, zoals Nora, zitten we rond de 3900 gram.
En dat kan gerust wat meer zijn ook aangezien bij Nora het geschatte geboortegewicht ook een stuk lager zat dan het reële geboortegewicht.

De hamvraag is: haalt smurf de kaap van 4 kg of niet? Hoger of lager!? :)

Ik denk dat ik alleszins best vooral kleertjes maatje 56 voorzie, want de maatjes 50 zullen wat spannen...

Als afsluiter nog een buikfotootje, vandaag genomen: exact 38 weken zwanger.
Slechts 6 dagen na de vorige foto, maar ik zie toch wel alweer verschil (denk ik): grotere buik maar vooral 'puntiger'. Niet?

Gevonden!

2008-02-15T19:32:00.002+01:00

Dit zijn ze. Nora's eerste 'botjes'.

De afbeelding bij deze posting heb ik gewoon van het net gehaald via google maar heel toevallig zijn het wel die geworden.
Ik heb ze vandaag gevonden in het (megagroot) tuincentrum Brambroek (in Ophasselt). Dankzij de tip van CVR (merci merci).

Laat de regen, modder en plassen maar komen!! ;)

Jong geleerd...

2008-02-12T22:22:00.000+01:00

"Mamaaaa, laat mij nu eens op mijn gemak bellen naar mijn lief alstublieeeeef!"

Carnaval Ninof

2008-02-12T22:07:00.000+01:00

Enkele sfeerbeelden tijdens de Carnavalstoet in de carnavalstad (zij het misschien ietsje minder bekend en berucht dan Aalst) Ninove.

Foto's: op de arm bij nichtje Lieselot en 'tante' Ada (rechtsboven en linksonder) en danig onder de indruk van achterneefje Sebastian/wasbeer.

Het was Nora's eerste carnaval-ervaring. Het was een beetje spannend hoe ze zou reageren op het lawaai, de drukte, de verklede mensen en de grote carnavalwagens. Maar als een echte Ninovieter (in spe) was ze compleet onder de indruk en volgens mij wordt het nog een fanatieke carnavaliste! (tot grote spijt van de papa die er niet mee opgegroeid is en het allemaal maar niks vindt, in tegenstelling tot de mama).
In het begin keek ze met heel grote ogen en een doodserieuze blik rond en was ze danig onder de indruk en tegelijkertijd gefascineerd. Na een tijdje wees ze lachend naar al die verklede mensen en vooral kindjes. En nog een beetje later zou ze bijna zelf meegestapt zijn in de stoet :)

Gaan spelen bij Wout en Ferre

2008-02-12T21:27:00.000+01:00

Zaterdagnamiddag brachten we een bezoekje aan Wout (2,5j) en Ferre (7 maandjes). Samen spelen met Woutje ging wat moeizaam: ze wouden beiden constant toevallig met net hetzelfde speelgoed spelen. Nora protesteerde niet enkel hevig toen Woutje het waagde om iets af te nemen van haar, ze deed vastberaden hetzelfde terug (inclusief onschuldige blik). Heel anders dan een half jaartje geleden toen ze Wout rustig liet doen en niet in de tegenaanval ging.
U go, girl! :)

Ferre fascineerde en interesseerde haar enorm. Ze kraaide en lachte naar hem, wou hem constant aanraken en toen papa zei dat het boekje voor baby Ferre is, ging ze heel fier het boekje gaan afgeven aan haar kleine vriend. Alvast een goeie oefening voor binnenkort!

De speeldate moeten we alleszins heel snel herhalen want Woutje moest hartverscheurend wenen toen Nora naar huist moest... Het eerste gebroken hartje ;)

Zoektocht naar laarsjes

2008-02-09T14:26:00.000+01:00

Omdat als we gaan wandelen Nora nu reeds aangetrokken wordt door modder en plassen.
Omdat ze ook graag eens in de zandbak wil spelen in het park van Ninove.
En omdat het er o zo schattig uitziet!

Ben ik op zoek naar leuke regenlaarsjes voor onze patat.

Maar dat is nog niet zo simpel.

In Hema hebben ze niets, in Blokker ook niet. In de schoenenwinkel Schoenenreus en in de Brantano hebben ze er wel, maar kleinste maatje is 22 en daar zwemt ze in.
In haar schoentjes heeft ze momenteel maatje 19, maar 20 zou ook wel al goed zijn. En aangezien laarsjes ook ruimer zitten dan gewone schoenen, zal maatje 21 echt wel het maximum zijn, of zelfs al te groot.

Vandaar mijn oproepje:

Waar o waar vind ik schattige én tegelijkertijd stoere - ik ben nogal kieskeurig: geen babyroze, geen winnie the pooh, wel felle kleurtjes of kewle printjes - mooie leuke kléine regenlaarsjes voor Nora? Liefst maatje 20.

Alle tips zijn welkom!

Bolle buik

2008-02-09T13:25:00.001+01:00

37w2d (iets meer dan 2 weken later dan de vorige buikfotootjes op de blog)

Nog 20 dagen!
Of minder, of meer...

Ik gok op meer. Volgens mijn oma wordt het 6 maart. En bij Nora (en ook bij andere (achter)kleinkinderen trouwens) had ze het bij het juiste eind. Zou ze het opnieuw juist voorspeld hebben?

De voorbereidingen beginnen stilaan ook aan een einde te komen: de doopsuiker is af, het kaartje finaal gekozen en ontworpen, het bedje staat klaar in onze slaapkamer (moet wel nog opgemaakt worden), de geboortelijst is samengesteld. Alleen de maxi-cosi moet nog van de zolder gehaald worden (wat heb ik dat onding absoluut niét gemist!) en het park moet opnieuw aangekleed en verhoogd worden voor een kleine baby en niet meer voor een wild peutertje.
Tot voor kort wou Nora nog af en toe rustig in haar park spelen, maar alsof ze weet dat het park binnenkort dienst moet doen voor haar broertje of zusje, is ze er de laatste tijd veel minder geïnteresseerd in.
Ah, en dit weekend moét ik mijn valies eindelijk eens maken! Ik mag er niet aan denken dat het in gang schiet en mijn valies niet klaarstaat: een heus flipmoment!

Voor de rest strompelen we voort. Alles, maar dan ook alles, gaat veel moeizamer, trager en vaak pijnlijker. Die verdomde bekkeninstabiliteit speelt me soms wel parten.
Deze week was een heel rustige werkweek met twee dagjes heerlijk verlof, maar de volgende twee (laatste) weken zullen nog vrij druk worden. Ben eens benieuwd hoe we die weken nog gaan doorstaan. Al zuchtend en puffend :)

Maar ik kan wel al aftellen en uitkijken naar een weekje rust, zowel fysiek als mentaal, "before hell breaks lose" ;)
In die laatste week voor de uitgerekende datum ga ik Nora namelijk elke dag 'uitbesteden' en niet thuis houden bij mij. Het zou echt te belastend zijn (heffen, bukken om samen te spelen enz.). Hoewel ik me misschien ook wel eens zou kunnen beginnen vervelen in die week...

"Vervelen", lang, heel lang geleden dat ik dat gevoel nog ervaren heb!

Zalige zondag

2008-02-03T19:01:00.000+01:00

Gisteren was het een erg drukke dag. Ik had 's avonds enkele collega's (in totaal waren we met 13) uitgenodigd voor een house-warmingfeestje. Een drankje, een hapje (leve gourmet), een babbeltje, een rondleidinkje en vooral gezellig samenzijn.
Al bij al had ik het voorbereidingswerk toch wat onderschat en was het haasten haasten haasten om alles op tijd klaar te krijgen. Ook een beetje mijn fout: ik wil het allemaal soms een beetje té perfect hebben ;) Voor het feestje begon, had ik al behoorlijk last van mijn rug en ribben.
Gelukkig heb ik een superventje dat fantastisch geholpen heeft tijdens de voorbereiding en op de avond zelf. Maar het bleef soms een beetje moeilijk om enkel maar te genieten. Ik was me (waarschijnlijk te) vaak aan het afvragen of alles wel in orde was en of iedereen het naar wens had enz.
Maar! Het was wél erg gezellig en plezant hoor!
Nog eens merci aan al die collegaatjes ;)

Ik was tegelijkertijd ook wel blij toen ik mijn bedje zag. Ook maar pas nadat ik het over mijn hart kreeg om Jurgen de boel te laten opruimen. Ik ben namelijk zo een controlefreakje (soms!) dat ik normaalgezien pas kan gaan slapen als zo goed als alles weer mooi opgeruimd is... En meestal doe ik het dan liever zelf... :D Maar mijne schat heeft dat ook prima gedaan! ;)

Vandaag echter was zalig rustig. Eerst en vooral de ontlading van de stress en drukte van gisteren. Het was echt genieten. Genieten van mijn ventje en onze dochter. Genieten van niets te moéten doen. Genieten van een zalige lange douche zonder mij te moeten haasten. Genieten van het bezoek van den bompa. Van de pannenkoekjes (à la meter Kris) met ijs en warme chocoladesaus (à la papa). Van de korte frisse deugddoende wandeling. En genieten van het vooruitzicht van maandag en dinsdag verlof! Morgen een dagje 'tijd en rust voor mezelf' (Nora gaat bij de meter...*). En dinsdag weer een dagje met ons drietjes: papa heeft een snipperdagje genomen. Goede vooruitzichten dus!

Vandaag ook gemerkt dat onze patat volop verandert. Ze brabbelt nog meer, soms denken we nieuwe woordjes te herkennen**. Ze begrijpt ook steeds meer en meer en voert eenvoudige opdrachtjes uit. Echt super en indrukwekkend om die interactie steeds meer te zien groeien en groeien. Eten en drinken doet ze liever helemaal alleen. En ze doet dat goed! Zelfs bompa was onder de indruk. Ze speelt graag met mama en papa hun voeten/schoenen en een simpele witte handdoek is goed voor minstens een half uur speelplezier (zie foto's)!

* Ik heb eerlijk gezegd niet lang getwijfeld om Nora te 'dumpen', ook al ben ik thuis. Heb echt nood aan een beetje rust, kunnen doen 'wat ik wil', lekker relaxed. Kan ik ook eens doorwerken aan de doopsuiker en andere voorbereidingen. Die nood is er trouwens niet alleen omdat ik hoogzwanger ben. Ook niet-zwanger heb ik soms nood aan een dagje voor mezelf, al is het maar om het huishouden wat bijgewerkt te krijgen. Nochtans zijn de (schuld)gevoelens die Maaike hier mooi beschrijft me absoluut niét vreemd, integendeel. En ook ik weet zeker dat Nora zich te pletter amuseert bij meterke en/of in de creche.

** Nieuwe 'woordjes' zijn: "manee" (= maar neen), "wat" (= water, dénken we), "baba" (= baby)

Smurf

2008-02-03T18:32:00.000+01:00

Heel cliché maar er schuilt een grote waarheid in: de laatste loodjes wegen het zwaarst. En dat geldt zeker voor de laatste weekjes van zwanger zijn. Begin deze week had ik het erg lastig: vaak harde buiken, soms pijnlijk, constant een spanningsgevoel en (vermoedelijk) mijn ribben/spieren die zwaar 'onder druk' komen te staan.
Dinsdagnamiddag had ik het zo lastig op het werk dat ik toch maar naar het gynaecologisch centrum heb gebeld en daar raadden ze me aan om een half uurtje aan de monitor te liggen...
Lang getwijfeld of ik die moeite wel zou doen (half uur rijden, last minute opvang voorzien voor Nora want alleen ernaartoe rijden zag ik al helemaal niet zitten, de papa die ook vroeger moest stoppen enz.) Uiteindelijk onder druk van ventjelief en enkele collega's toch 'gezwicht'.

Zoals ik op voorhand eigenlijk wel kon voorspellen: de monitor was perfect normaal. Slechts 2 lichte harde buiken, niet pijnlijk, perfecte harttoontjes, veel beweging (alsof we dat nog niet wisten/voelden). Natuurlijk ook wel een grote geruststelling. Onderweg in de auto gingen er verschillende rampscenario's door mijn hoofd: valies nog niet gemaakt, doopsuiker nog niet helemaal in orde, nog geen matras voor smurfs bedje enz enz. 't Was echt nog niet de moment.
Waarschijnlijk dus plots zo'n last door verschillende factoren: vermoeidheid (ik moet er echt voor zorgen dat ik 8 uur slaap of ik heb inderdaad veel meer last), druk op het werk en een ferme groeispurt van smurf én buik wat een belasting is voor spieren en ribben*.

De rest van de week ging het veel beter trouwens.

Afgelopen vrijdag hadden we afspraak bij de vroedvrouw. Ik was exact 36 weken zwanger dan. En ook daar was alles ok.
Alles zit nog potpotdicht. De vroedvrouw was oprecht verbaasd over hoe lang mijn baarmoederhals nog is - fijn - en vermeldde ook nog dat smurf nog ab-so-luut niet ingedaald is. Enerzijds goed nieuws, kans dat ik veel vroeger dan 40 weken zal bevallen is klein (hoewel nog steeds onvoorspelbaar), dus ik heb nog steeds zicht op een weekje rust bij het begin van mijn zwangerschapsverlof.
Anderzijds boezemt haar uitspraken mij weinig goede hoop in over een vlotter verloop van de bevalling vergeleken met hoe het bij Nora ging. Door het heel moeizaam verweken en openen van de baarmoederhals (ondanks spontaan gebroken vliezen en weeën), daalde Nora heel traag en moeilijk in en zag ze het pas na een infuus weeënopwekkers , na pilletjes om 't wat te stimuleren en na bijna 24u zitten om naar buiten te komen. Naar mijn mening ziet het er deze keer niet veel beter uit, alhoewel je het nooit zeker weet en alhoewel de gynaecologe blijft zeggen dat een tweede bevalling meestal echt vlotter verloopt dan een eerste.
Tja, time will tell.

Uiteraard zijn we vooral blij en gerustgesteld dat onze tweede patat het goed stelt in mama's buik. Eruitkomen doet het sowieso, dat is alleszins één zekerheid die we hebben.

* Na drie kine-sessies is de venijnige rug/bilpijn trouwens zo goed als over. De massages deden niet alleen deugd maar hadden nog resultaat ook. Hopelijk blijft het zo, anders mag ik steeds terug voor een nieuwe sessie.
De bekkeninstabiliteit daarentegen blijft echter behoorlijk pijnlijk. Draaien in bed is een echte marteling, 's nachts opstaan en naar het toilet strompelen ook. Gelukkig valt de pijn overdag wel mee, tenzij we ons weer wat 'overdaan' hebben...
Na de bevalling zal het intensieve kine worden om te zorgen dat we van die bekkeninstabiliteit vlotjes af geraken.

P.S. Inge, merci voor de osteopaat-tip. Misschien nog niet echt een goed idee nu ik nog zwanger ben, maar indien nog last na mijn zwangerschap, zeker iets om te overwegen!

Karakter

2008-01-28T19:12:00.000+01:00

Dat Nora een sterk eigen willetje heeft, dat wisten we al langer. Luid kruisen, hyperstrekken, op de grond smijten, om zich heen slaan, niet voor rede vatbaar zijn, met niets af te leiden,... Een echte dramaqueen. Iedereen met peuters/kleuters herkent het ongetwijfeld.

Normaal voor haar leeftijd en goed voor haar ontwikkeling. Niets aan de hand - tenzij zoiets zich tijdens een drukke zaterdagnamiddag in de Hema voordoet waarbij ze plat op de grond gaat liggen, in de weg van iedereen, ma bon :)

Maar!

Wat haar afgelopen vrijdagavond bezielde, sloeg toch alles.
Sinds vorige donderdag heeft ze een nieuw speelgoedje (zie foto).

Ze had al snel door hoe ze aan het touwtje moest trekken om het wagentje vooruit te krijgen en ze vindt het nog plezant ook.
Alleen glijdt het touwtje vaak uit haar handje waardoor het wagentje uiteraard stopt met rijden (duh). Zelf vond ze dat blijkbaar niet zo erg, maar de papa vond dat toch wel zonde en had er iets op gevonden... dacht hij. Vaderlief had namelijk het sublieme idee om een knoopje in het touw te leggen zodat het niet meer makkelijk uit haar handje kon glijden. Supertrots liet hij het touwtje aan Nora zien, ervan overtuigd dat hij haar een pleziertje gedaan heeft.

Moeha! Think again. Madame Nora smijt zich plots op de grond, begint hartverscheurend te wenen, schudt haar hoofd wild heen en weer en is niet te bedaren - ook niet door de sussende uitleg en verklaring van de papa waarom er een knoopje in het touwtje zit. Nora is boos, erg boos.
Papa geeft zich over en verwijdert compleet verslagen de knoop uit het touwtje. Et voila, de woedebui van Nora is even plots gedaan als hij begon en ze trekt weer heel ostentatief haar wagentje voort...

De colèrige tik! :)

Uitstapje

2008-01-28T17:30:00.001+01:00

Zondag was het droog en redelijk zonnig. Ideaal weer om het stadspark van Ninove met (bescheiden) speeltuin eens te verkennen.

Nora heeft zich geamuseerd, de zandbak - daar hebben we haar wel van weggehouden, haar schoentjes zouden het niet overleefd hebben * - en de andere spelende kindjes boeiden haar het meest.

* Een van de volgende aankopen zullen schattige, kleine laarsjes zijn voor onze patat!

Buikkie

2008-01-24T22:26:00.000+01:00

Het was hoog tijd om mijn snél groeiende buik nog eens te vereeuwigen op foto.

34w6d zwanger:

En hij zal NOG dikker worden die laatste weken.
Hij is nu alleszins al groter dan wanneer ik hoogzwanger was van Nora. Een ander verschil is dat ik nu meer 'naar voor' draag. Zou dat iets verklappen over het geslacht of zijn dat enkel fabeltjes en bakerpraatjes?? :)

Smurf is alleszins véél actiever in de buik dan dat Nora was. Het feit dat bij Nora de moederkoek als schokdemper dienst deed, zal daar ook wel mee te maken hebben, maar toch. Soms lijkt het alsof ons tweede patatje een andere exit aan het zoeken is dan de meest gebruikelijke...

Dochter- of zoonlief mag wel nog eventjes blijven zitten in zijn/haar eigen broeikasje. Ik werk nog tot 21 februari (nog exact 4 weken, niet dat we aan het aftellen zijn ofzo...) en daarna zou ik toch nog graag een weekje relatieve rust hebben voor het hier weer superdruk wordt.
Ik ben er eigenlijk vrij gerust in dat smurf zeker wel de 40 weken zal halen, en misschien zelfs nog meer - Nora is geboren op net geen 41 weken zwangerschap.
Maar misschien ben ik er ook wel een beetje té gerust in...

Volgens de papa wordt het een Valentijnskindje...

Nora en de doos

2008-01-21T22:52:00.000+01:00

Solden

2008-01-21T22:26:00.000+01:00

Vorige zaterdag nog eens gaan shoppen in Gent. Zonder Nora weliswaar: in de voormiddag is er zwemles en na haar dutje is er niet veel tijd meer om naar Gent te rijden en te winkelen. Dus nog eens wat "quality-time" met ons tweetjes en het heeft deugd gedaan!

Het was niet de bedoeling maar ik ben toch naar huis gekomen met kleren. Niet voor mezelf (wonder boven wonder), maar wel voor onze kleine pruts. En het waren superkoopjes!

- Een fleurig, kleurig, schattig kleedje - wel nog beetje op de groei gekocht - met bijhorend groen t-shirt. Oorspronkelijke prijs: 40€. Een korting van 30% + een bon van 12,5€ = 15€!
- Een winterjasje uit de Hema (haar derde nog maar...). In plaats van 23€ nog maar 7€ !
Zoiets kan/mag je toch niet laten liggen dan...

Waterkieken

2008-01-21T22:08:00.001+01:00

Nora's 4de lessenreeks "watergewenning" is ondertussen weer van start gegaan. En ze vindt het nog steeds geweldig. De interactie met de andere kindjes, het bewegen in het water, het zingen, het in de lucht zwieren en springen én ook kopje onder geduwd worden: ze vindt het allemaal even plezant.

Maar wat mogelijk nog plezanter is, is het ploeteren in het babybadje voor de les begint, als we beetje vroeger in het zwembad zijn. Vooral de glijbaan vindt ze de max:

Voor de mama echter was het "puffen en blazen" : Nora constant aan het handje omhooghelpen op het trapje, haar voorovergebogen vasthouden op de glijbaan en haar tenslotte nog meer voorovergebogen laten glijden. Ocharme mijn rug!
Maar voor een schaterlach van ons patatje, hebben we veel over natuurlijk.

Kine

2008-01-21T21:57:00.000+01:00

De bekkeninstabiliteit en de rugpijn zijn de laatste weken verergerd. Vorige week maandag ben ik dan toch naar de huisarts geweest – en al wie mij een beetje kent, weet dat het al serieus moet zijn eer ik zelf naar de dokter ga.

De diagnose vermoedde ik al (en is volledig verklaard door de kinesiste vandaag): door het te los worden van mijn rechter sacro-iliacaal gewricht (gewricht tussen heiligbeen en bekkenbeen) komt er spanning op de bilspier die op het bekkenbeen zit. Bij bepaalde bewegingen trekt mijn bilspier dat gewricht nog wat losser, komt die spier nog meer onder spanning wat gepaard gaat met een venijnige scherpe pijn die soms uitstraalt doordat zenuwen ook geprikkeld raken.

Rechtstaan vanuit zit en lig gaat enkel via steun en heel voorzichtig. Draaibewegingen en vooroverbuigen geven een stekende pijn en ’s nachts omdraaien in bed is een marteling, net zoals ’s nachts opstaan om naar het toilet te gaan. Gelukkig kan ik wel nog prima inslapen en doorslapen.

Kuisen of andere actieve huishoudelijke activiteiten zitten er momenteel dus niet in – niet dat ik dat heel erg vind natuurlijk. Gelukkig heb ik een ventje dat goed kan schuren! J

Waarvoor ik vooral naar de huisarts ging, was voor een voorschrift voor eventueel kinesitherapie. Enerzijds omdat pijn hebben niet zo leuk is, maar vooral om te maken dat de klachten tijdens de bevalling zo minimaal mogelijk zijn.

Vanavond dus voor de allereerste keer naar de kinesiste geweest. Eerst in detail nog eens mogen uitleggen wat er pijn doet en wanneer. Dan wat testjes om te achterhalen wat er precies mis is. En dan – zalig – een massage van de rechter bilspier.

Het enige wat kinesiste momenteel kan doen is symptoombestrijding: de spier in kwestie minder gespannen en verkrampt krijgen waardoor de pijn hopelijk ook wat minder wordt.

Om te zorgen dat de oorzaak van de pijn weg gaat, is het vooral belangrijk dat na de bevalling mijn bekken en ligamenten terug mooi op hun plaats komen.
Met andere woorden: veel spieroefeingen doen (buikspieren, bekkenbodemspieren enz) om al die dingen te verstevigen zodat gewrichten en spieren niet teveel belast geraken.

Buikspieroefeningen, here I come! (Hmmpf)

33 weken

2008-01-11T16:28:00.000+01:00

Nog anderhalve maand en ons gezinnetje krijgt uitbreiding. Het wordt steeds spannender! Ongelofelijk hoe snel deze zwangerschap voorbij gaat vergeleken met toen ik zwanger was van Nora. En hoe anders we het allemaal beleven. We zijn uiteraard even blij, evenveel in spanning, maar toch... Ik ben er alleszins minder actief mee bezig. Ik heb nauwelijks in zwangerschapsboeken gelezen of gekeken, ik heb - mea culpa - veel minder buikfoto's getrokken en ik heb - opnieuw mea culpa - nu geen zwangerschapsdagboekje bijgehouden. Jammer en eigenlijk niet fair t.o.v. ons komend kindje. Ik ga wél wekelijks een logboekje bijhouden van grote en kleine, spectaculaire en banale dingetjes gedurende het eerste levensjaar. Ik heb dit van Nora ook en ik vind het nu al leuk om af en toe eens in te bladeren. Vooral bizar hoe snel ik nu al sommige dingen vergeten ben.

Soms vraag ik me af of we dat tweede mensje ook anders gaan beleven eens het er is. Waarschijnlijk wel. Anders, niet minder of slechter natuurlijk. Maar het is nu eenmaal realiteit dat hij/zij, anders dan bij Nora indertijd, niet de enige of de eerste is. Wat resulteert in minder tijd, minder energie, misschien ietsje minder verwondering bij de verschillende mijlpaaltjes? Uiteraard niét minder liefde of blijdschap.
Ik hoor alleszins van veel ouders met minstens 2 kindjes dat het 'anders' is.
Time will tell!

Ons smurfje doet het trouwens uitstekend in mama's buik. Het groeit goed, heel goed. Op 29, 5 w (drietal weken geleden) woog onze pruts 1470 gr.
De gynaecologe heeft al een paar keer gezegd dat het opnieuw een flinke baby zal worden. Nora woog 3895 gr, zal de volgende de kaap van de 4 kg halen? *hmmpf* :)
En bewegen dat dat kind doet! Er gaat geen half uur voorbij zonder beweging. Anders dan bij Nora, heb ik me nog geen enkele keer moeten concentreren of wachten op beweging omdat ik al een tijdje niets voelde. Allemaal heel plezant en geruststellend uiteraard. Hoewel de stampen/tuimelingen/draaibewegingen soms (vaak zelfs) onaangenaam aanvoelen, af en toe tot het pijnlijke toe. Ik kan ook perfect voelen (en zien!) of het de poep is die aan het shaken is of de voetjes die aan het trappelen zijn of de rug die een andere positie aan het zoeken is. En soms kriebelingen van de handjes onderaan.

Iets minder leuk is de beginnende bekkeninstabiliteit waar ik last van heb: pijn thv bekken en rug bij zitten, staan, stappen, draaien in bed, soms hevig, soms draaglijk. Vooral bij lang stilzitten of -liggen, rechtstaan en beginnen stappen, verloopt vaak moeizaam en pijnlijk. Net een oud kreupel madammeke :)
Allemaal normale, geen ernstige dingen gelukkig. Ik zal er vooral moeten op letten voldoende te slapen en te rusten, want vermoeidheid maakt de klachten duidelijk erger.
Nog 6 weken werken! Pfffjew! Het zal aftellen worden.

Tot slot nog een grappig (bloot!) fotootje.
Blijkbaar heb ik 's nachts onze kleine beweeglijke smurf willen intomen door m'n hand op mijn buik te leggen.
Met dit als resultaat toen ik in de spiegel keek:

Tweeduizenden8

2008-01-03T23:04:00.000+01:00

Ik weet niet wat 2007 heeft gebr8,
maar ik hoop dat tweeduizenden8
je alles geeft waar je naar sm8 .
Geen haastig j8ig leven,
geen kl8en over gezondheid,
wel veel liefde en aand8,
eendr8, z8heid en kr8.
Ik hoop en verw8
dat een pr8ig 2008 je toel8!!

Oud en Nieuw

2008-01-03T22:34:00.000+01:00

De overgang van Oud naar Nieuw werd gevierd bij de familie van de papa. Een grote, gezellige drukke bende: zus en schoonbroer en hun 3 kinderen, broer en schoondochter en hun 3 kinderen, nog een broer (peter Kris) en 'den bompa' himself!

Enkele hoogtepunten:
- Nora en het kadootje van haar peter: een hinikkend, wiebelend schommelpaard - het beest wordt wel nog even op zolder bewaard totdat ze met haar voetjes minstens aan de grond kan
- Het doorgeefspelletje met kleine kadootjes waarbij iemand een kadootje mocht uitpakken als de muziek stopt... en waarbij onze patat in het midden van de kring rondliep om de kadootjes professioneel uit de handen van haar neefjes en nichtjes te grabbelen - en uiteraard telkens gevolgd door een dramatische vertoning wanneer ze er werd op gewezen dat dit niet mag
- Mijn allereerste nieuwjaarsbrief (wauw!!), uiterst schattig, mooi en ontroerend voorgelezen door mijn petekindje Fien! Echt super. Evenals super was haar apetrots gezichtje toen ze haar kadootje aanhad: een MegaMindykostuum mét masker. Megacute.

Enkele sfeerbeelden:

Nieuwjaarsdag startte met een lekkere brunch bij meter Kris en Luc waar Nora alweer overstelpt werd met kadootjes:

Voor Nora alleszins al een mooie start van 2008!

29

2007-12-30T13:07:00.000+01:00

Jaja, mijn laatste jaar als twintiger is vrijdag 28 december ingegaan! Volgend jaar 30, hmmm. Toch nog volop genieten van dit jaar als late twintiger.

Mijn liefhebbende echtgenoot was al een tijdje zijn hoofd aan het breken om een geschikt kadootje te vinden. En aangezien ik momenteel vooral ons huisje wil aankleden en inrichten, stapje per stapje, stelde ik voor om een uitstapje te maken naar Ikea. En 's avonds met twee filmpje gaan kijken. Het superleuke toeval wou dat we met kerstavond van mijn broer en schoonzus 4 gratis filmticketjes hebben gekregen inclusief babysit-bonnen. Ideaal!

Ikea-uitstapje verliep vrij vlot. Gelukkig was meter Kris mee om onze patat te entertainen indien nodig (merci merci!) zodat Jurgen en ik relatief op ons gemak konden rondkijken en - vooral - spulletjes konden kiezen en kopen. Nora had enkel last van frequente hevige woedebuien elke keer ze onze route moest volgen i.p.v. haar eigen ongetwijfeld interessantere wandelroute doorheen de Ikea.
's Middags wouden we iets eten in het restaurant van Ikea, maar dat zag Nora al helemaal niet zitten. Ze wou liever constant en overal rondlopen en dingen ontdekken i.p.v. braaf en stilletjes in een stoeltje te zitten. Snel snel eten dus, niet dat we er anders veel van genoten zouden hebben: mijn eten was lauw, niet warm en ook niet echt superlekker. Nu ja :)
Al bij al was Nora superflink en heeft ze haar oogjes uitgekeken! Ze waren wel heel snel toe ook eens we terug in de auto zaten.

We hebben haar speelhoekje wat uitgebreid met een Ikea kindertafeltje en -stoeltjes. De stoeltjes leken nog wat hoog maar na paar keer oefenen - en jammer genoeg ook na paar keer steil achterover op haar hoofdje te vallen (op de puzzelmat, niet op de tegels, gelukkig) - kan ze al heel behendig zelf op haar stoeltje kruipen! Uiteraard is het op- en afkruipen veel leuker dan er effectief een tijdje te blijven zitten...

En voor ons was het ook plezant! Veel rondgekeken en inspiratie opgedaan en veel leuke spulletjes gekocht/gekregen (danku danku danku!)
Waar ik vooral naar uitkeek: een nieuwe zetelovertrek (ik was het vorig paars kleurtje meer dan beu) - in afwachting van een echte sjieke salon, ooit - én de superkewle seventies stoel!

Uitstapje naar de cinema was ook heel gezellig. En de film "The Golden Compass" een aanrader!

P.S. Isabel, merci voor de boekentip! Ben er volop in aan het lezen (én aan het bijleren). Als je goed kijkt, kan je het boek 'Peuterjaren' zien blinken op/onder de salontafel.

Eerste stokje

2007-12-25T21:07:00.000+01:00

De Familie Konijn (en dan vooral Konijn Isabel) gooide me vorige week een 'stokje' toe. Het fenomeen was me onbekend, maar blijkbaar is het een soort blogketting waarbij je ervaringen en gebeurtenissen van het voorbije jaar kan uiten.

Here it comes!

3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen

Dat begint al goed. Vroeger luisterde ik frequent naar cd's en was ik min of meer op de hoogte van nieuwe muziekgroepjes. Maar die tijd is gedaan. Een cd zet ik nog zelden op (en zeker al geen nieuwe cd) en van de nieuwe muziektrends ben ik al zeker niet op de hoogte.In de auto en thuis staat de radio quasi altijd op Studio Brussel afgestemd. Dat is al ja-ren zo. Al sinds ik in het middelbaar zat. En vaste gewoontes zijn soms heel moeilijk uit te roeien!Maar bon, wat heb ik dit jaar voor nieuws leren kennen? Geen idee, noppes, nada. Ik luister wel graag naar muziek en ik wiebel/zing graag mee met (meestal reeds bekende) liedjes, maar ik kan geen nieuwe artiest of band bedenken die me dit jaar is bijgebleven.
Wat ik wél opnieuw heb leren kennen zijn oude kinderliedjes! Zoals daar zijn: Op Een Grote Paddestoel, Klap Eens In De Handjes, Handjes Draaien,...

3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven.

Heel recent: m'n beste vriendin die momenteel een erg moeilijke, onzekere periode doormaakt en die heel plots door omstandigheden jammer genoeg moét stilstaan bij het feit dat ze haar twee piepkleine zoontjes heel heel misschien niet zal kunnen zien opgroeien. Alles hangt af van wat er donderdagmiddag staat te gebeuren. Er worden hier volop kaarsjes gebrand. Het zou niet mogen dat een jonge vrouw, een jonge moeder op zo'n manier geconfronteerd wordt met de wreedheid van het leven.
Het doet ons wel ongelofelijk relativeren.
De eerste dag en nacht in ons nieuwe huis. Het begin van een nieuw hoofdstuk in ons leven. Ons maagdelijk huisje dat sinds 28 oktober door ons gezinnetje bewoond wordt en waarin gedurende vele jaren zowel vreugdevolle, trieste, blije, spectaculaire en alledaagse dingen zullen plaatsvinden.
Alle 'eerste keren' van onze kleine muis Nora.
Een verticaal streepje in een klein venstertje dat ons liet weten dat we volgend jaar een tweede wondertje mogen verwachten

3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan

Goh nog zo'n moeilijke. Niet dat ik nooit blunders maak, ik vergeet ze alleen nogal snel ;)
Na lang nadenken:

Een erg zielige (vooral voor Nora) blunder: in een brasserie Nora in de kinderstoel zetten, kinderstoel dichter bij de tafel schuiven, niet in de gaten hebben waar Nora haar vingertjes zich bevinden en het dutske haar vingertjes 'pletten' tussen stoel en tafel.En dit tot 3 (drie!) keer toe in enkele weken tijd *schaam*
Suiker in plaats van zout bij de pasta gieten...
Vul zelf maar aan, ik weet niets meer :p

3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten

Onze dochter. Trots op alles wat ze kan, doet, leert, meemaakt,... Het plots beseffen en er bewust bij stilstaan dat dat kleine opgroeiende wezentje een creatie is van ons twee, een (perfecte :p) genencombinatie van Jurgen en mezelf, het blijft iets wonderlijks. Voor ons is ze de beste!
Mijn ventje. Trots op wie hij is en wat hij voor me betekent. En trots omdat hij een superpapa is.
Mijn trouwe bloglezer(es)s(en)! :p

Aangezien ik geen "irl" familie, vrienden, kennissen heb die bloggen - en die zelf nog geen stokje naar m'n hoofd gesmeten hebben - , werp ik dit stokje naar enkele 'blogkennissen' Annouk, Inge en Jennifer! Veel plezier :)

Verlof!

2007-12-25T20:49:00.000+01:00

Zowel de papa, Nora als ik hebben 2 weekjes verlof. Yiha!

Lang naar uitgekeken en we genieten ervan. Vooral van ons patatje dat we nu een ganse dag helemaal voor onszelf hebben. Haar samen zien eten, spelen, badderen, samen uitstapjes maken, samen zotjes doen en Nora zien/horen schaterlachen enz enz. Het zijn die kleine dingen die het leven zo waardevol maken.
Eindelijk hebben we ook wat tijd om nog wat taakjes in het huis te doen.

En vrijdag gaan we - voor mijn verjaardag - naar Ikea! Ik weet al goed welke meubeltjes, accessoires en toestandjes ik wil - nu enkel nog de heer des huizes overtuigen - waardoor onze living alvast wat leuker, mooier en praktischer wordt! Ik kijk er naar uit als een kind dat uitkijkt naar zijn verjaardagsfeestje en -kadotjes :)

Nora is ondertussen helemaal genezen en zit goed in haar vel. Ze is enorm vrolijk, slaapt goed, eet goed en kan zich spelend heel goed alleen bezighouden. Kijk maar:

Bad hair day

2007-12-17T22:48:00.001+01:00

Het is al een tijdje dat ik niet goed weet wat ik met Nora haar haar moet aanvangen. Het krult, vooral achteraan en opzij en ze heeft een ondertussen al vrij lange frou-frou. En het is vooral de frou-frou die het mij (en haar) moeilijk maakt.
Ze heeft nog fijn haar waardoor een speldje al snel uit haar haar glijdt en anders trekt ze het er zelf wel uit. In de creche zijn ze trouwens geen fan van speldjes wegens gevaarlijk voor kleine rondkruipende/rollende baby's die speldje in mondje kunnen steken.
Een haarband glijdt er ook direct uit of trekt ze zelf uit.

Misschien moet ik enkel haar frou-frou toch eens laten bijknippen zodat hij kort genoeg is en niet voor haar ogen komt? De krulletjes opzij en achteraan zijn volgens mij nog niet lang genoeg om kortgewiekt te worden.

Wat denken jullie?

Zo liep ze er vandaag bij... En hoewel de slordige, nochalante kapsels 'in' zijn, vind ik het echt geen zicht:

De allereerste tekening!

2007-12-17T22:44:00.000+01:00

En plots had ze door dat als ze genoeg druk zet op een balpen er inkt uitkomt en ze kan tekenen... En geestig dat ze dat vindt!

We hebben haar dan maar "afwasbare" waskrijtjes gekocht en zie hier haar allereerste tekening (lees: kunstwerk):

Een artieste in actie vergt natuurlijk opperste concentratie... :

Genezen!

2007-12-17T21:05:00.000+01:00

Nora is genezen, hoera!

Halve dag na start antibiotica geen koorts meer, wel nog 2 dagen ziekjes en lastig gelopen maar sinds zaterdag is ze als herboren. Ze kan weer eten, lachen, slapen,... en haar boos maken.

Zie hier ons vers genezen patatje in actie:

Zaterdag was het plan om naar de kerstmarkt te gaan in Gent. In Gent zijn we geraakt maar aangezien we nog wat moesten winkelen was het voor de kerstmarkt te laat en zijn we na een tussenstop in de Vooruit huiswaarts gegaan.

Een andere tussenstop was het shoppingcentrum Zuid in Gent waar Nora haar fruitpapje gegeten heeft ... en waar ze in de speelhoek voortdurend de mooie grote hoge toren van een ander meisje wou omverduwen:

Het is haar één keer gelukt waarop het meisje in kwestie ongelofelijk kwaad werd...

Ziek

2007-12-13T12:27:00.000+01:00

Het is hier al een tijdje stilletjes. Op de blog dan welteverstaan. Hier in huis is het eerder druk, hectisch en lawaaierig.

En dat is allemaal te wijten aan die venijnige beestjes - virussen en bacteriën genaamd - die toch o zo goed zijn om kleine kindjes hun weerstand op te bouwen.
Fijn!

Nora is er serieus door geveld. Eerst meer dan een maand af en aan hoesten en verkouden zonder koorts of erg ziek te zijn. Door het aanslepen ervan en door de hoest die toch erg vettig begon te worden toch naar kinderarts geweest en aerosol voorgeschreven gekregen (zie eerder berichtje).

De hoest verbeterde erg goed door de aerosol maar afgelopen zondag (na een 4tal dagen aerosollen) begon ze plots koorts te krijgen. Schommelend tussen de 39 en 40°C. Niet niets dus. Ze zakte wel als we Perdolan of Junifen gaven, maar jammer genoeg steeg ze weer even snel als de medicamentjes uitgewerkt waren. Toen ze dinsdagavond nog steeds koorts maakte tot 40°C nog eens kinderarts gebeld en we mochten starten met antibiotica. Joepie...

Sinds gisterenmiddag slikt onze kleine, slappe, zieke, (af en toe/vaak LASTIGE) patat amoxicilline. Als het tegen vrijdagmiddag niet beter is, moeten we longfoto laten nemen.
Deze morgen had ze gelukkig nog maar 38.5 °C koorts.

Hopelijk is ze tegen van 't weekend als herboren!

Want het is geen lachertje. Ofwel loopt (of eerder 'ligt') ze heel suf en slapkes en kan ze nauwelijks lachen. Ofwel heeft ze plotse hysterische huilbuien, variërend tussen 5 en 15 minuten waarbij ze ontroostbaar is en niéts helpt. Integendeel, elke poging om haar af te leiden wordt beantwoord met hevig slaan en wegduwen.
Nuja, allemaal heel bergijpelijk natuurlijk. 't Schaap heeft koorts, last en waarschijnlijk pijn. Hoe zouden we zelf zijn?
Maar voor ons wel supervermoeiend en frustrerend soms. En volgende winter zitten we waarschijnlijk wel eens met twéé zieke patatjes opgescheept. Help o help!

Enfin, we mogen nog van geluk spreken dat het waarschijnlijk/hopelijk allemaal gefikst is met wat antibiotica en ze niet moet opgenomen worden in het ziekenhuis ofzo...

En ze heeft een deadline om te recupereren, want zaterdag willen we zo graag naar de kerstmarkt in Gent! :)

P.S. Junifen is een ferm pepmiddelke naar onze bescheiden mening. Een half uurtje nadat ze die appelsienachtige stroop heeft opgepeuzeld (ze vindt het nog lekker ook), is het alsof ze verse Duracell batterijtjes gekregen heeft. Ze is dan supervrolijk, hyperactief en als ze stapt is het alsof ze zattekes is. Goei spul :)

Buik(je)

2007-12-05T23:26:00.000+01:00

Omdat het al een tijdje geleden is...

27w 6d:

Vieze virussen

2007-12-05T21:07:00.000+01:00

Al sinds eind oktober sukkelt Nora met haar luchtwegen. Een weekje fel hoesten en verkouden, dan een kleine week beter en dan weer opnieuw slechter. En dit een drietal keer na elkaar. Begin vorige week was ze opnieuw fel verkouden, vanaf woensdag weer veel beter. Maar maandag terug fel beginnen hoesten, wat koorts en lastiger dan anders. Haar hoestbuien waren echt niet meer om aan te horen; een vettige diepe vieze hoest.

Dus dan eindelijk toch maar eens naar de kinderarts geweest vandaag. Ik had misschien al eerder moeten gaan, maar bon, beroepsmisvorming enzo :)

Ik heb een dagje omstandigheidsverlof genomen en afspraak bij de pediater was om 15u45. Een dagje alleen met ons patatje dus. En ook al was ze beetje ziekjes, ik heb er toch van genoten. Het was wel een druk dagje. Zeker met een redelijk dikke buik en 6 maand zwanger zijnde *puf*.
's Morgens eerst Nora uitgebreid in bad gestoken, dan naar de Colruyt (gelukkig lagen er druifjes om te proeven waarmee ik Nora regelmatig wat kon sussen), dan een béétje groentenpap gegeten en dan - eindelijk - bedje in. Tussen de talrijke hoestbuien door heeft ze toch een kleine 2 uurtjes kunnen slapen. Nadien naar de kinderarts waar we heel snel binnen mochten (ik was nochtans voorbereid op lang vertoeven in de wachtzaal: ik had speelgoed, koekjes en stukjes fruit mee...) en waar Nora zich heel gewillig liet onderzoeken *trots*. Thuis gauw nog wat fruit laten eten dat gelukkig meer in de smaak viel dan de groentjes en dan weer hup naar buiten naar de apotheker: in den donkeren, door de wind en lichte regen. Toch wel een klein half uur binnengeweest bij apotheker (veel volk, grote bestelling) alwaar onze kleine muis opnieuw superflink was! Ze zat wel een beetje wezenloos voor zich uit te staren in haar buggy en bij elke hoestbui keken de andere klanten vol medelijden naar 't arm schaapke. Terug thuis boterhammetje gegeten en gespeeld tot papa thuis kwam.

Maar bon, bij de kinderarts geweest dus.

Het verdict: een ferme virale bronchiolitis, vocht achter de trommelvliezen maar geen echte ontsteking, een loopneusje (voorlopig nog waterig slijm) en aftjes op haar tong (ocharme).
De behandeling: aerosol!
3 keer/dag. Gedurende 1 week en dan afbouwen.
Aerosollen. Bah. Iets wat ik zo lang mogelijk wou uitstellen en waarvan ik hoopte dat wij (en vooral Nora) ervan gespaard zou blijven. Maar neen dus.

Voor haar avondflesje hebben we dat - superantiek, lomp, luid - machine uitgetest. Nora op de schoot van mama, dvd van Tik Tak opgezet, mama haar GSM in haar handen gestopt en terwijl machine aan het draaien was, waren mama en papa liedjes aan het zingen. Voor een buitenstaander een ongetwijfeld grappig tafereel, maar voor Nora net ietsje minder. Ze protesteerde hevig en probeerde constant het maskertje weg te duwen. Begrijpelijk natuurlijk.

De volgende foto is gemaakt op een kort moment dat ze even niet protesteerde:

Schone schoentjes

2007-12-02T14:54:00.000+01:00

Nora is nog te klein om een schoentje te zetten, dus zorgt de Sint maar zelf voor schoentjes - dikke merci, meter Kris!!

Zaterdagnamiddag in Ninove city op zoek naar Nora's eerste echte schoentjes. Van een collega had ik gelukkig een winkeltip gekregen. Want ook al ben ik een 'echte' Ninovieter en heb ik gans mijn jeugd in Ninove gewoond, kinderschoenenwinkels wist ik absoluut niet zijn.
Rond 16u winkeltje Zazou binnengestapt en om 16u20 waren we reeds buiten. Met schoentjes! De vriendelijke mevrouw had nog 3 modellekes in maatje 19. Een lichtroze paar (bah), een rood paar (was ook niet mooi) en een bruin paar schoenen, met bloemetjes en "glittergoud". Ik was meteen verkocht :) En de meter ook.
Ze pasten perfect en Nora deed meteen ook een demonstratie mét de nieuwe schoentjes hoe flink ze ondertussen al kan stappen.

Dit zijn ze:

Het is trouwens ongelofelijk hoe snel ze evolueert in het stappen. Begin deze week was het nog onzeker, maar stabiel stappen. Geen té lange afstanden en als ze kon, zocht ze nog steun of kroop ze.
Sinds donderdag is het eigenlijk vrij plots omgeslaan. Nu wil ze zelf stappen, als ze enigszins kan. Ze heeft er ook duidelijk plezier in (zeker als mama, papa, meter,.. als onnozele kippen staan te klappen en juichen). En ze kan zelfs vlotjes bochtjes nemen of 180° draaien.
En 't blijft superschattig om haar te zien stappen. Beentjes nog wijd open en waggelen maar.

Ze kan zelfs stappen én handjesdraaien!

Poppemie

2007-12-02T14:47:00.000+01:00

Nora heeft voor haar eerste verjaardag een popje gekregen. Wij hadden er eigenlijk nog nooit aan gedacht om kwa speelgoed eens een pop te kopen. Ze lijkt (nog) niet echt zot van knuffels, dus we dachten dat een pop ook niet echt in de smaak zou vallen.

En toch! Nora is wel een beetje gek op haar poppetje. Het is niet dat ze ze constant bij haar wil, maar ze neemt het ding wel vaak bij haar en knuffelt de poppemie ook: gezicht van pop tegen haar gezicht en dan heen en weer wiegen. Superschattig.
Ook leuk is de kleertjes (proberen) uit- en opnieuw aandoen, vooral het mutsje. En mama of papa mogen steeds assisteren, of ze nu willen of niet. En als we vragen of Nora het mutsje of hoofdje wil zetten, doet ze dit ook! Maar wel op haar eigen manier... (zie foto)

Nu nog een naam vinden voor 'poppetje'. Iemand inspiratie?

Familiefeestje

2007-11-28T10:35:00.000+01:00

Afgelopen zondag was het druk in de keet! De ganse familie van Jurgen kwam een beetje feesten. Zowel nog voor Nora haar verjaardag (2 maandjes later) als om ons nieuw huisje eens te bezichtigen.

In totaal waren we met 10 volwassenen en 10 kindjes. En vooral die kindjes brachten actie (en lawaai :D) in het huis, amai!

Het was wel een erg gezellige drukte. Wel niet te onderschatten qua voorbereiding, werk en constant rondgeloop, pfjew. Gelukkig liet het weer ons nét toe om tussen de taart en de pistoleekes een wandelingetje te maken door de Aspelaarse velden.

Nora voelde zich, zoals gewoonlijk, als een vis in het water tussen de andere kindjes en gedroeg zich voorbeeldig. Ze was constant onder de indruk van alle aandacht, de vele grote mensen die druk aan het praten waren enz enz.

En ook de kadootjes vielen erg in de smaak: een legpuzzel van de Teletubbies, een besteksetje van Bumba (dat verpakkingsdoosje liet ze het volgende half uur niet meer los) en haar allereerste poppetje. Alles werd onthaald met haar typisch kreetje als ze onder de indruk is: "oooh oooh ooh ".

Taart lust ze ondertussen ook al graag, vooral de chocola en het fruit.

Op een bepaald moment had ze een lepeltje in haar linkerhand, een vork van Bumba in haar rechterhand én de lepel van Bumba in haar mond. Jammer genoeg was mama net te laat voor een foto :)

't Was een drukke maar leuke namiddag!

Enkele sfeerbeelden:

Enkele kiekjes van ons kiekje

2007-11-27T15:22:00.000+01:00

Een zaterdagmorgen waarop Nora niet veel honger had en nauwelijks brood wou eten...

Tot ze een stuk chocoladekoek kreeg, die naar gewoonte openprutst én tot haar grote verbazing en blijdschap een stukje chocola ontdekt! Dat heeft ze wél erreg smakelijk opgepeuzeld...

Betrapt! :D

Enkele stap-fotootjes:

Nora die voor de 86ste keer haar haarspeldje probeert los te doen...

...en er in geslaagd is!

Eventjes poseren:

Laminaat

2007-11-27T15:18:00.000+01:00

Zo ziet onze slaapkamer er momenteel uit, mét de kliklaminaat. Nu nog een ander bed en bijhorende nachtkastjes en een mega-kleerkast.

En dit is Nora's 'gelaminate' slaapkamer. Haar kamer moet ook nog wat aangekleed worden ...

P.S. Onze stores en overgordijnen zijn er al!! Leverdatum was pas 22 december, maar 2 weken na de bestelling kreeg ik telefoon dat ze er al waren. Sjiek eh. Leve Heytens!

De stores hangen al op, de overgordijnen nog niet (muur moet nog eerst een grondlaag krijgen).

The ordinary life

2007-11-23T11:44:00.000+01:00

Het leven gaat zijn snelle gangetje en de weken passeren alsof het niets is. En het zijn best wel drukke weekjes geweest.

Eerst en vooral is er het zoeken naar en gewoon worden van de nieuwe ochtend- en avondroutine. Papa vertrekt al om 7u naar zijn werk zodat hij hopelijk rond 17u kan stoppen en tussen 18u en 18u30 thuis is (een rit van minimum een uur, vaak een uur en een kwart, zowel heen als terug, pffrt). Rond 6u30 opstaan, klaarmaken, bokes smeren en dit alles liefst voor onze pruts wakker is. Als we geluk hebben, wordt ze rond 7u wakker, anders is ze er al om 6u30. Tweemaal heb ik haar om 7u30 moeten wakker maken (een zeldzaamheid). Dan flesje geven. Vroeger dronk ze haar flesje leeg in minder dan 10 minuten, nu is ze constant afgeleid en ben ik al blij als ze na een half uur gedaan heeft. Kleertjes aan en gepakt en gezakt naar de crèche! Donderdag en vrijdag is het ietsje anders en rustiger, dan komt meter Kris naar Aspelare en 's avonds ga ik onze pruts halen bij de meter.

's Avonds zijn Nora en ik tussen 17u30 en 18u thuis, madame wil dan dírect aan tafel voor een boterhammeke. Enkele minuten uitstel als mama bvb. dringend naar toilet moet (wat nogal eens het geval is), is genoeg reden voor Nora om dramatisch en hysterisch te huilen*. Tijdens het boke eten, kan ik het mama-en-papa-eten al wat voorbereiden of ik eet een boterhammeke mee (honger!). Na het boke is het quality-time met Nora en spelen we met ons tweetjes tot papa thuis is. Om 19u is het badjestijd (om de twee dagen) en rond 20u haar flesje, waar ze de laatste tijd ook haar tijd voor neemt... En nadien kunnen wij eindelijk koken en eten. Dankzij het fantastisch afwasmachine valt het taakje afwassen wel weg *juich juich*.

Na het opruimen en andere huishoudtaakjes, kunnen we eindelijk in de zetel ploffen en naar TV kijken. 't Is te zeggen: we kunnen kiezen tussen de tv-zender één: zwart wit beeld met veel sneeuw. Ofwel Canvas: iets beter beeld én in kleur. Dit geldt echter enkel als het helder weer is; als het bewolkt is, is er enkel keuze tussen Canvas of Canvas: weliswaar slechter beeld en zwartwit. Tof!
En ik geef het toe, ik mis kabeltv toch wel. Al is het maar een uurtje dat ik kan kijken naar een tv-programma naar keuze, puur als ontspanning, om ff te chillen...
Een boek lezen is toch niet helemaal hetzelfde :)
Ma bon, normaalgezien hebben we maandag terug kabel. En woensdag internet. "Normaalgezien": het is nog moeilijk om die ongelofelijk bekwame en professionele medewerkers en helpdeskmannetjes/vrouwtjes van Telenet te geloven...

Bij de drukke werkweekroutine kwam er dan ook nog bij dat ons gezinnetje niet gespaard is gebleven van allerhande virussen. Nora was in de herfstvakantie al ferm verkouden, met een bronchitis. Week nadien was ze goed, maar vorige week terug een felle bronchitis en deze week al wat beter maar toch nog een aanslepende hoest. Ook de papa is verkouden geweest en ik ben nu wat aan het genezen van een ferme verkoudheid plus een vage kortdurende buikgriep (of iets dergelijks). Slijm, slijmer, slijmst! Het mag nu wel even gedaan zijn.

Uiteraard is het niet enkel kommer en kwel. Integendeel. We voelen ons al goed thuis in onze nieuwe stek en we genieten volop van de ruimte, luxe en praktische dingen (vergeleken met onze ex-woonst in Gent). Alleen al onze open keuken die gerieflijker is en in verbinding staat met de living: wat een verschil en wat een verademing. Koken wordt nu zelfs bijna plezant! ;)

Natuurlijk blijft er nog heel veel te doen in huis: schilderen (kerstvakantie), dozen met boeken uitladen eens we voldoende boekenrek hebben (ooit), oprit leggen (ooit ooit), tuin en terras (ooit ooit ooit), nieuwe meubels, nieuwe salon, nieuwe slaapkamer (winnende lottonummers zijn altijd welkom :D), deftig inrichten enz enz.

Soms ben ik onze huidig allegaartje van meubels zódanig beu... Ik heb al redelijk goed in mijn hoofd wat ik wil en hoe ik het wil en het is frustrerend om te moeten wachten om alles te kunnen uitvoeren en inrichten naar mijn (sorry, onze!) zin. Maar ik weet dat dit heel bekend in de oren klinkt van iedereen die net gebouwd of gekocht hebben. But i want it all and i want it now ;)

Wat is er al gerealiseerd in de bijna 4 weken dat we verhuisd zijn?
Wel, er ligt kliklaminaat in onze en in Nora's slaapkamer. Wat een groot verschil met de groezelige, vuile chape! Very nice. Foto's volgen!
Deze week is Jurgen ook achter 4 grote voorraadrekken geweest voor in de berging(en). Ze zijn zelfs al allemaal geïnstalleerd (grote pluim voor de papa!). Van 't weekend worden de bergingen definitief op orde gezet en ingericht.
En de stores en overgordijnen voor een deel van de ramen zijn gekozen en besteld. Normaal gezien zijn ze klaar op 22 december...
Stap voor stap dus.

Zoals onze patatje Nora: stap voor stap. Al is het toch nog vooral kruipbeweging voor kruipbeweging. Ze kan een behoorlijke afstand stappen, áls ze wil*. Maar als ze kan, zal ze toch nog stappen met steun. En als ze een grote afstand wil overbruggen, zal ze gewoonweg kruipen. De luie trees. Grrr ;)

* En een sterk willetje heeft ze, amai! Alle grote en (vooral) kleine dingen die haar niet aanstaan of die we haar verbieden: we (en de omgeving) zullen het geweten hebben! Hart-ver-scheu-rend begint ze te wenen, hoofdje achterover, vuistjes gebald, met dikke (krokodillen)tranen. Steeds een toontje hoger, als we niet ingaan op haar wensen.
Een typisch voorbeeldje:

Als ze een stukje boterham met beleg krijgt, splijt ze de boterham heel professioneel open om het stukje beleg er triomfantelijk vantussen te halen en met smaak op te peuzelen. Als ze grote honger heeft, niet te moe is en goesting heeft, eet ze ook het brood zelf op en soms zelfs de korstjes. Maar o maar. Als de grootste honger gepasseerd is, als ze wat moe is of als ze haar kuren gewoon heeft, dan wijst ze na het oppeuzelen van het beleg met een op en neer gaand wijsvingertje naar een vers stukje boterham met beleg gepaard gaande met de ongedurige kreetjes "dit dit dit" zonder de boterham zelf op te eten. En dat laten wij als ouders niet toe natuurlijk! Ha! We zeggen dan heel rustig "neen Nora, eerst boterhammeke helemaal opeten, dan krijg je een nieuw stukje". En hopla! Madam trekt eerst een pruillip, haalt diep adem en begint hartverscheurend te wenen. Ze schudt driftig met haar hoofdje heen en weer en vaak zwiert ze de boterham ook nog van tafel. We rapen de boterham telkens op, leggen hem voor haar en blijven ijzig kalm (uiterlijk dan toch). We proberen haar eerst af te leiden om haar zo verder te laten eten, als dat niet lukt, negeren we haar en bladeren we bvb. "rustig" in een boekje. Tot ze breekt en toegeeft. Wat láng kan duren. Soms breekt ze gewoon niet en halen we haar van tafel. Het negeren lijkt vaak wel te helpen. We prijzen haar dan wel als ze dan uiteindelijk toch beteuterd en boos het stukje brood in haar mondje steekt (én opgegeten heeft, want vaak beginnen we te vroeg te prijzen en haalt ze het stukje brood alsnog uit haar mond). En vooral 's avonds na een vermoeiende dag in de crèche zijn zulke taferelen bijna dagelijkse routine. Sjans dat onze aanbouwende buren nog aan het bouwen zijn! ;)

Maar 't blijft een schatje natuurlijk :) Ze begint ons nu ook vaak te imiteren. Zelf door haar haartjes wrijven als ze mij mijn haar ziet kammen. Mee'helpen' de tafel te kuisen. Zelf schoenen aan- of uitdoen als ze iemand anders dit ziet doen. Dezelfde geluidjes nabootsen. We zullen op onze woorden moeten beginnen letten...

Vanavond is het ook nog eens smurf-tijd. Afspraak bij de gynaecologe (bij de vroedvrouw eigenlijk, want de gynaecologe is zelf in bevallingsverlof). Hopelijk met fotootje deze keer. We hebben nog geen enkele mooie echo-foto doordat smurf altijd met het gezichtje naar mijn rug gekeerd is. Vorige keer was het enige wat we goed konden zien zijn/haar poep. Wat een manieren, nu al. En tijdens zo'n echo ligt hij/zij ook altijd mooi stil, geen beweging in te krijgen, terwijl het gewoonlijk bijna constant zit te wriemelen, bewegen en stampen. Ik hoef al een tijdje niet te wachten op het gewoonlijke 'mijn blaas is vol'-gevoel. Al lang voor mijn blaas dat niveau bereikt heeft, moét ik gaan plassen omdat smurf volop zit te schoppen op m'n blaas. En deugd doet dat niet.
De schopjes zijn sowieso harder en duidelijker voelbaar omdat mijn moederkoek deze keer achteraan i.p.v. vooraan zit. Het verschil is echt wel opmerkelijk. En het zal er niet op verbeteren. Niet dat ik klaag natuurlijk, voorlopig vind ik elk schopje en elke beweging nog elke keer een wonderlijk moment. En ik geniet ervan als ik 's avonds (aangezien ik toch geen deftig tv kan kijken) bewegingen kan uitlokken door op mijn buik te duwen en m'n buik ook al goed zie op een neer gaan. Onze eerste communicatie :)

Het wordt vanavond trouwens extra leuk. Na onze afspraak bij de vroedvrouw gaan Jurgen en ik samen gezellig iets gaan eten en nadien - eindelijk - nog eens naar de cinema (naar de film Ben X). Ik kijk er al weken naar uit! Joepie!

Stap stap stap!

2007-11-15T11:59:00.000+01:00

Het is zover! She did it!
14 november 2007 - 13 maanden en 20 dagen jong:

Ze STAPT! Woohoo!

Zoals jullie al konden lezen, kon ze al een tijdje enkele stapjes zetten. Maar dat was snel, onstabiel stappen. Het leek meer op het zich al stappend laten vallen dan op echt stappen.

Maar gisterenavond verbaasde ze ons. Ze hield zich vast aan haar park, en plots begon ze op haar gemakske te stappen. Rustige, zekere, stabiel(er)e stapjes :) Nog geen kilometers, maar toch zo'n 10 a 15 stapjes. Als ze haar doel bereikt, laat ze zich wel nog vallen. Al stappende stoppen is dan ook niet zo simpel.

Hartverwarmend, superschattig en zalig om te zien! De tranen sprongen bijna in m'n ogen (hoe melig en cliché :p)

Met als gevolg dat we haar nu constant laten stappen en haar dan bedelven met knuffels, kusjes en applaus *g* 't Kind weet niet waar ze't heeft en lacht zich dan te pletter :)

P.S. Ik zal komend weekend eens een poging doen om er leuke fotootjes van te maken. Vooral haar onzeker opgetrokken armpjes en slappe handjes tijdens het stappen zijn een foto waard *g*

Oproepje

2007-11-15T11:48:00.000+01:00

Ik ben al een tijdje op zoek naar een leuke, warme winterjas!

Voorlopig heeft ze wel nog een goeie dikke warme zachte jas (dank u, Tante Ann!) maar deze wordt wat te klein. Veel eisen heb ik niet (denk ik): ze moet warm genoeg zijn, met een kap (aangezien ze niet zot is van mutsen), liefst een rits en ook liefst een kleurige jas... ah, en niet té duur :p

Ligt het nu echt aan mij of is dit moeilijk te vinden? Leuke winterjassen voor jongens kom ik vaak tegen, maar voor meisjes? Ofwel zijn ze te saai of te lelijk, ofwel zijn ze te groot, ofwel vind ik ze supermooi maar is er geen kap aan.
Ben al gaan kijken in de Hema, de H&M, JBC, Petit Filou, Esprit Kids.

Alle ideetjes/tips zijn meer dan welkom! :)

Fotoowtjes!

2007-11-06T09:32:00.000+01:00

Geen woorden, maar beelden.

Enkele kiekjes van onze leefruimte:

Nora heeft het bad en haar speel'hoekje' alleszins al goedgekeurd.
Ook eten in de nieuwe keuken vindt ze wel ok. Vooral als het wat donker is en ze haar eigen spiegelbeeld in het raam ziet: dolle pret! Op de foto lijkt het trouwens of ze zelf eet maar dat is slechts de halve waarheid: als je haar een gevuld lepeltje aangeeft, neemt ze het flink over, brengt het naar haar mond, hapt perfect en geeft het dan ostentatief terug om opnieuw te laten vullen. Liever lui dan moe? :)

Maandag 5 november was het haar eerste dag in de nieuwe mini-creche en ze was er helemaal klaar voor:

En hoe was haar eerste dag in de Melkherberg : prima!
Ook al klampte ze zich aanvankelijk vast aan mama en leek ze even in paniek toen mama wegging, tijd om te wenen had ze niet. Een van de twee kinderverzorgsters, Leen, probeerde haar af te leiden met speelgoed en dat lukte nog ook. Waardoor mama al met een geruster hart kon vertrekken naar haar werk. En hoewel ik de ganse dag superbenieuwd was naar hoe onze patat het daar deed, ik heb me kunnen bedwingen en heb niét gebeld.
Vol spanning haar 's avonds gaan halen en Leen was erg enthousiast: Nora had helemaal geen probleem om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, integendeel. Ze was vrijwel meteen gefascineerd door alle speelgoed, door de vele kindjes en aan tafel deed ze direct mee 'onnozel' (zingen, op tafel stampen,...) met de grotere kindjes. In de voormiddag slechts 50 minuten geslapen (ze had nog veel te veel te doen en te zien) maar in de namiddag een mooie 2u en een kwartje geslapen.
Enfin, het deed enorm deugd om te horen dat onze pruts zich meteen thuis voelde in de Melkherberg.
De kinderverzorgsters Leen en Melissa hebben dat alvast super gedaan, waarvoor nen dikke merci!

De 'deadline' voor Nora om te kunnen stappen nadert trouwens met rasse schreden (aanstaande zaterdag). En ik vrees dat ze het niet zal halen ;)
Met voldoende motivatie (meestal als we haar lokken met eten - alweer erg pedagogisch verantwoord :p ) doet ze moeite om een 4tal stapjes alleen te zetten, maar meestal zoekt ze nog 'the easy way' en zoekt ze steun of kruipt ze. Alleen staan doet ze wel vaker en vaker. Nuja, waarom moeilijk en traag (stappen) als het makkelijk en snel (kruipen) gaat natuurlijk?

Nieuws uit Aspelare

2007-11-01T17:56:00.000+01:00

Eventjes een teken van leven van bij meter Kris (*).

Het verhuisweekend was druk, hectisch en vooral erg 'stressy'. Heb meer dan een keer met de handen in het haar gezeten, me afvragend waar ik al dat gerief moet steken en waarmee ik moet beginnen. Door slaaptekort en erg drukke weken zowel thuis als op het werk kan een mens al eens moeilijker relativeren.

Onze eerst overnachting was niet, zoals gepland, zaterdagnacht. De verhuis zelf duurde te lang (langer dan verwacht)en geen tijd/goesting/licht meer om de slaapkamer te installeren. Zondag hebben we goed kunnen doorwerken en was ons stekje wel al wat bewoonbaar. De eerste nacht heeft Jurgen geslapen als een roosje, terwijl ik lang wakker lag en vaak wakker werd. Het is eens wat anders, meestal val ik als een blok in slaap en ligt Jurgen wakker.
Ondertussen slaap ik wel al wat beter, nog niet zo goed, diep en rustig als in Gent maar dat komt wel.

De eerste nachten van Nora waren ook eerder turbulent. Inslapen is geen probleem. Maar de eerste nacht werd ze een aantal keer wakker 's nachts en was tutje geven niet voldoende. Bovendien was ze wakker om 5u30 en niet meer in slaap te krijgen en das vroeg *geeuw*. Volgende nacht weer wakker om 5u30 maar toen zijn we hard geweest en hebben haar telkens eventjes gesust met tutje, muziekje en streeltje over hoofdje met het nodige protest maar ze heeft dan toch met tussenpozes geslapen tot 7u! Nacht erna was weer ietsje beter.
Maar deze nacht was het terug naar af. Om 23u30 wakker en groot protest, niets hielp. Enkel een klein flesje melk leek een béétje te helpen. Maar het werd toch een helse nacht: hysterisch wenen, troosten met tutje, muziekje, streeltje over hoofd, 3 minuutjes verder wenen, slapen en na anderhalf uur opnieuw van hetzelfde. En dit tot 7u 's morgens, olé :)

Ze kwijlt ook énorm (de slabbetjes werden weer volop bovengehaald), bijt op alles en eet ietsje minder. Dus het is niet ver te zoeken: ze krijgt tandjes. Deze middag ook bovenaan aan beide zijden (ocharme) al iets hards en wits gevoeld. Weer een verandering erbij! :)

Nu het al wat geinstalleerd is, genieten we volop van ons huisje. De open keuken is za-lig, vergeleken met de keuken op de benedenverdieping in Gent. De vaatwasmachine is een feest. Ik was zo blij als een klein kind, toen ik de eerste keer de vers automatisch afgewassen keukenspullen mocht wegzetten! (sorry Isabel ;). Tijdens het ontbijt met ons drietjes uitkijken op een groen landschap is 100% genieten. En ook de inloop-regen-douche is za-lig. Enz enz :)

Dinsdag was het ook smurf-controle. Het was al 6 weken geleden maar door alle drukte leek het niet zo lang te zijn.
En ook smurf stelt het goed! Alles erop en eraan. En wij hebben een bevestiging van het geslacht gezien :)
Hij/zij had wel niet veel zin om zich te laten 'fotograferen' want hij/zij zat met het gezichtje beneden en naar mijn rug gericht. Enkel de poep konden we goed zien :p
Alweer geen fotootjes dus! Wat ik wel kan melden is dat smurf 476 gram weegt en zo'n 27cm lang is!

Tot zover de update, Nora laat al zeurende weten dat het genoeg geweest is!

(*) Vreselijk, afgrijselijk nieuws: we zullen maar eind november internet hebben in ons huisje! :o En dit door de ondeskundigheid, laksheid en stupiditeit van Telenet, hoera!

P.S. Er worden zo snel mogelijk fotootjes getrokken en online gezet.

Groetjes van Nora en co!

Bye bye Gent

2007-10-26T20:07:00.000+02:00

Het is zover. Onze laatste avond in Gent, onze laatste avond in ons appartementje nabij de Decascoop waar we 5,5 jaar gewoond hebben. Niet dat we rustig zullen kunnen genieten van die laatste avond. Ik zit al een week vol stress en nu begint het bij Jurgen ook te kriebelen en te 'stressen'. De meeste dingen zijn ingepakt en al heel veel dozen en gerief staan zelfs al in ons kersvers huisje, maar er blijft uiteraard nog heel veel gerief over. Vanavond nog de laatste dingen inpakken en vooral plannen hoe de dag morgen zal verlopen. Het weer is ons alleszins al goed gezind, jippie!

Na wat last minute strubbelingen, is ons huis ook zo goed als in orde. Alleen zullen we het op het gelijkvloers moeten doen zonder vloerverwarming (maar met elektrische vuurtjes). Een niet slecht compromis, als je weet dat het er woensdag naar uitzag dat we nergens (zowel beneden als boven niet) verwarming zouden hebben en ook geen warm water, brrrrr! Dan zou ik echt wel megapissed geweest zijn.

Het voelt nog steeds raar, het idee dat we morgenavond in ons nieuwe huis wonen. Ik denk dat we in begin het gevoel gaan hebben dat we ergens op vakantie zijn in een onbekend huis ofzo.
Maar uiteraard kijken we er wel enorm naar uit!

Ben ook benieuwd hoe Nora zal reageren op de compleet nieuwe omgeving. Ze zal alleszins beginnen met elk hoekje en kantje uitgebreid te verkennen. En vanaf morgen ook voor het eerst slapen in haar eigen kamer! Spannend.

En alsof het nog niet genoeg is voor onze kleine pruts, verandert ze ook nog eens van opvang (vanaf maandag 5 november). Van de onthaal'tantes' naar de mini-creche "De Melkherberg". Vandaag was het haar laatste dag bij tante Nickske en bij tante Detje en het voelde erg raar, vooral bij de mama dan. Nora zelf begrijpt er maar bitter weinig van natuurlijk.
We hebben wel een heel leuke attentie gekregen van de tantekes: een CD-rom met een 50tal fotootjes van Nora, zowel recente als oude foto's. Hier kan je ze bewonderen.
Er zijn een paar heel mooie kiekjes, heel grappige én ontroerende kiekjes. Ik ben vooral geschrokken hoe DIK (sorry, maar het is zo) ons patatje (zeg maar patat) was! Amai! Ik heb de indruk dat ik ze op het moment zelf niet zo dik vond :)

Ons Nora heeft trouwens een lastige week achter de rug, een 'sprongetje' vermoed ik: erg snel gefrustreerd, minder goed alleen kunnen spelen, vroeger wakker, onregelmatigere dutjes, alleen bleef ze wel goed eten (er moet al véél gebeuren voor ze weigert te eten :). En een plotse scheidingsangst, amai: mama of papa of meter of de onthaalmoeder moet maar even uit de kamer of uit het zicht zijn of 't is drama met een grote d. Onze kleine dramaqueen. Ze is er vrij laat mee, vind ik.

Haar sprongetje lijkt nu wel grotendeels voorbij. Misschien een voorbode voor iets nieuws dat ze aan het leren is? En misschien is dat nieuws wel.... stappen!? :)
Ze stapt alleszins nog niet alleen, maar er zijn wel vorderingen. Ze kan onbewust een paar seconden staan zonder steun en heel soms zet ze 1 a 2 stapjes, na veel stimuleren (lees aandringen) maar die stapjes zijn nog wat te verwarren met een halve valbeweging :)

Maar ze heeft nog 2 weken. Doet ze het of doet ze het niet!?

Onze andere pruts in de buik lijkt het ook wel ok te doen, hij/zij beweegt er alleszins op los. De schopjes worden almaar duidelijker en harder, het blijft een zalig gevoel.
Dinsdag 30 oktober om 14u mogen we eindelijk onze smurf eens terugzien!

Zo, en nu verder inpakken en organiseren en plannen.

Tot in Aspelare!

P.S. Normaalgezien zouden we vandaag al internet gehad hebben in onze nieuwe stek maar door de ehm uitmuntende vakkundigheid van de Telenet-mannetjes *ahum* is dit niet het geval en zijn we pas vanaf 5 november terug online. Dat wordt afkicken.

Stappen moet ze!

2007-10-17T19:59:00.001+02:00

Jaja, elk kind heeft zijn eigen ritme en tempo en je kan een kind niet forceren enz enz.

En toch wil ik dat Nora tegen 10 november kan stappen!! :)

Waarom tegen dan?
Wel, omdat mijn broertje dan trouwt! Yippie!
En omdat we Nora gaan meenemen naar de receptie en omdat het mij véél praktischer (en schattiger?) lijkt dat ze dan kan rondstappen in plaats van rondkruipen. En gedurende 2 uur 10 kilo op de arm is ook niet zo comfortabel.
Bovendien heb ik haar een supercute kleedje gekocht en dat komt meer tot zijn recht als ze stapt dan als ze kruipt eh :p

Stappen aan 2 handjes gaat héél vlot, al heel lang zelfs. Aan één handje stapt ze ook vlot. Maar staan zonder steun lukt eigenlijk toch nog niet (tenzij heel heel soms per toeval), laat staan stappen zonder steun. Ze was vrij snel in het haar optrekken tot staan maar nu 'stagneert' ze precies een beetje, dedju ;)

Nog een goeie 3 weken oefenen, wie weet.
Lukt het haar of lukt het haar niet!?

Alle eventuele tips zijn uiteraard welkom :)

Omdat het toch al een volle week geleden is, nog wat kiekjes:

Nora's eerste (paprika) chipje...

... is goedgekeurd!

Nieuws uit Aspelare

2007-10-14T20:01:00.000+02:00

Onze keuken is er! And i already love it/him/her. Jippie!

Vandaag ook eindelijk beginnen inpakken. We maken vooruitgang. Er schieten nog maar 1000 dingen over van de 1001 dingen die nog moeten gedaan worden ;)

P.S. Hier kan je de iets later ontvangen feestfotootjes van Nora bij opa Hans, Monika en co nog zien. Met dank aan opa Hans om ze door te sturen.

Moving on!

2007-10-10T21:14:00.000+02:00

Het is bijna zover.

Binnen 2,5 weken verhuizen we! In het weekend van 27 en 28 oktober. Het dringt maar heel langzaam door dat we echt bij-na in ons eigen huisje zitten en niet meer in dit appartement dat we de laatste tijd meer dan beu werden (ook al was het een superappartement!).
Eindelijk meer ruimte, eindelijk een open grote keuken op hetzelfde verdiep als de woonkamer, eindelijk een inloopdouche en eindelijk een fermen tuin. Maar vooral: eindelijk ons eigen stekje waar we zo-lang aan gewerkt (of laten werken) hebben, naar geleefd en naar uitgekeken hebben.
De verhuis en het wonen in ons nieuw huis was altijd toekomstmuziek, iets dat nog lang ging duren en nu is het (plots) zo dichtbij. S p a n n e n d!

Maar ook... d r u k!
En zoveel werk. Inpakken bijvoorbeeld.
Nog steeds niet deftig aan begonnen, wel al allerlei lijstjes gemaakt. Lijstje met een overzicht van de huidige meubels en de inhoud ervan. Lijstje met een overzicht van de verhuisdozen met gedetailleerde beschrijving van wat er in moet komen: een doos bureaumateriaal, decoratiestuff, keukenstuff, kuisstuff, ... En een overzicht van waar de huidige meubels in het toekomstige huis zullen komen te staan én wat er in die kasten zal komen te zitten.
Een goede voorbereiding is het halve werk, zeggen ze he.

Nu er nog effectief aan beginnen...
In de week 's avonds ben ik meestal veel te moe en de weekends zijn vaak al volgepland. Het is vooral het beginnen eraan dat het lastigste is, eens ik bezig ben, heb ik de smaak meestal wel te pakken en zal het wel vlotten.

Verfkleurtjes moeten we ook nog kiezen, maar daar heb ik nu eindelijk een concreet beeld en idee van. Nu nog de man in huis overtuigen. Hoewel, de vrouw kiest de kleurtjes en de man zet de kleurtjes op de muren, mooie taakverdeling, niet? :D

Ma bon, druk of niet, veel werk of niet, we hebben fantastisch goede vooruitzichten!

Verjaardagsfeestje, part 2 en 3

2007-10-10T20:55:00.000+02:00

Het was een druk feestweekend voor Nora.

Zaterdag kwamen bompa en peter Kris langs om haar eenjarig bestaan alsnog te vieren. Eerst mocht ze de kadootjes uitpakken: het kapotscheuren van het papier lukte nog niet zo goed, maar ze was des te blijer met de inhoud. Vooral de dozen spraken onze miss aan :)
Nadien een 'patééke', waarvan ze vooral het fruit opsmulde, de slagroom en de koek zijn (voorlopig) gelukkig haar ding nog niet.
En dan de caloriekes verbranden door een wandelingetje in het zonnetje en een koffietje op een terras. Het was een gezellige namiddag. Merci bompa en peter Kris!

Zondag was het feest bij opa Hans, Monika en kids. Ook oma Hilda en bompa Willy (de grootouders van de mama) waren uitgenodigd, samen met nonkel Ringo en tante Aga. En ook Luc en Christine (vrienden van de familie) waren van de partij. Een gezellig boeltje!
Er werd een kaars uitgeblazen (mama deed een poging, papa maakte het af en Nora keek ernaar), gezongen, taart gegeten, gelachen, gebabbeld en veel foto's getrokken*.
Nora vond het allemaal heel plezant en genoot van de constante aandacht. Door de vele indrukken en prikkels, ze was zelfs een beetje vreemd in begin (heel zeldzaam voor ons sociale madam), werd ze wel al snel moe. Hoe zouden we zelf zijn, na 2 dagen feesten en taart eten...

* tante Adrianna en nonkel Bartosz waren de fotografen van dienst

Hét kleedje

2007-10-10T20:48:00.000+02:00

Speciaal voor de nichtjes Lieselot en Annabel:

Nora kan eindelijk in het kleedje dat jullie kochten als geboortekadootje en het staat haar beeldig :)

Ziehier het bewijs: een showende Nora!

Kind en Gezin

2007-10-03T22:34:00.000+02:00

Dinsdagavond had Nora een afspraak bij Kind en Gezin. Niet enkel om te wegen en meten en een babbeltje over haar voeding en ontwikkeling, maar ook voor 2 venijnige prikjes! *brrrr* Eentje in elke bovenarm, ocharme.

De feiten:

* Gewicht: 10 kg 060 gr (P 75) Lengte: 73,5 cm (+/- P 50)
* In de wachtzaal heeft ze een ander kindje aan het wenen gebracht *gniffel*. 't Ventje was braafjes met een puzzel aan het spelen, Nora kwam rustig aangekropen, lachte eens naar 't ventje, nam heel flink een ander puzzelstukje (dus niets afgepakt!) waarop het ventje een mega pruillip trok en hartverscheurend begon te wenen. Nora keek eens verwonderd naar het huilende ventje en dan naar ons en speelde rustig verder...
Leuk detail: het ventje is toevallig op dezelfde dag geboren als Nora én in hetzelfde ziekenhuis.
* Verder werd ze helemaal goedgekeurd en heeft ze zowel de verpleegster als de dokteres gecharmeerd door vrolijk te schaterlachen, door een kusje te gooien en door flink dada (*) te zwaaien.
* Zoals verwacht, heeft ze redelijk ferm gehuild bij de prikjes. Ze was gelukkig wel weer snel getroost ook. Tegen dat we terug op de tram zaten en ze rustig kon sabbelen op een stukje brood, was het leed helemaal vergeten en kon ze terug haar vrolijke zelf zijn. Verder ook geen koorts gehad. Het is wel afwachten want op de prik tegen Mazelen-Bof-Rode Hond kan het zijn dat ze pas na een week of 10 dagen reageert.

(*) Kleine nuance: na de prikjes weigerde ze resoluut om te lachen en te zwaaien naar de dokteres en terecht!). Na het aankleden nog eens een poging gewaagd en toen kon er wel een héél bescheiden lachje en flauw handjezwaai aan af.

Tot slot nog enkele kiekjes van toen ze nog een 'baby' was: een dag voor haar verjaardag:

Terug thuis...

2007-10-03T21:30:00.000+02:00

... van een weekendje Barcelona en het was plezant!

* Leuke, gerieflijke (kleine) studio met een groot en zalig dakterras (in oppervlakte groter dan de studio zelf) op het 5de verdiep.
* Ideaal weertje: 25 a 30 °C en droog (enkel zaterdagvoormiddag heeft het gegoten, maar tegen de namiddag was het opnieuw lekker warm en droog).
* Prachtige omgeving: gezellige straatjes en lanen, prachtige bezienswaardigheden, lekker eten, zuiders strand, leuke sfeer enz enz.
* En vooral: lekker genieten met en van ons tweetjes, gaan en staan waar we willen zonder rekening te moeten houden met een zalig wezentje dat honger heeft, moe of verveeld is, op ons dooie gemak een terrasje doen, elke avond gaan eten, uitslapen,...

Maar kilometers dat we gewandeld hebben! En spierpijn! Nooit geweten wat voor spieren ne mens gebruikt voor het wandelen. We waren 's avonds allebei zo bekaf dat we steeds tussen 23u en 24u al in bed lagen. Van het spaanse nachtleven hebben we dus niet veel geproefd.

Zo hard dat we er van genoten hebben, zo hard hebben we onze kleine Nora ook gemist. Zeker maandag kon het niet snel genoeg gaan. Vliegtuig had bijna een uur vertraging *grrr* en uiteindelijk was het 14u toen we onze kleine meid terugzagen. Ze werd bedolven onder de kusjes en knuffels.
Zij heeft het alleszins ook super naar haar zin gehad bij meter en Luc. Waarvoor nogmaals een dikke merci!

Het contrast was trouwens groot: zondag tegen de 30°C in Barcelona en zomerse stemming, maar hoe meer we maandag België naderden in het vliegtuig, hoe bewolkter en mistiger het werd.
De piloot omschreef het op deze manier: "Het weer in België is slécht, heel slécht" (in 3 talen!).

Nuja, we hebben het toch maar gehad!

En dan nu... fotootjes!

Ons studiootje: een dakappartement op het 5de verdiep in het centrum van Barcelona.

Casa Mila - Casa Battlo (Gaudi):

Sagrada Familia:

Park Guell (Gaudi):

Mont Juic met Poble Espanol waar vooral het dakterras prachtig was: "drinks with a view":

De Ramblas - Placa Catalunya - oude stadsgedeelte:

Haven - Barceloneta (de kust):

Nos vamos a Barcelona!

2007-09-27T15:43:00.000+02:00

Yiha! We hebben er lang naar uitgekeken en morgen is het eindelijk zover. Een reisje met ons tweetjes (drietjes eigenlijk, smurf meegerekend) naar Barcelona! Als de zomer niet naar hier komt, moeten wij maar naar de zomer gaan ;)

Morgen om 6u25 vertrekt ons vliegtuig. Vroeg opstaan dus, maar als het is om op reis te gaan is vroeg opstaan wél leuk en spannend, vind ik. Maandagmiddag om 11u30 zijn we terug in Belgenlandje.

3 dagen volop genieten van het mooie weer, van de mooie omgeving, van elkaar en van de dingen die we net wat minder kunnen met onze kleine pruts erbij: uitslapen, lui en lang op een terrasje zitten en naar de mensen kijken, op restaurant gaan,...

Het zal ons deugd doen!!

Maar wat zullen we onze kleine Nora missen! De allereerste keer dat we haar 'zo' lang moeten missen: bijna 4 volle dagen. De meter mag alleszins minstens één keer per dag een telefoontje verwachten waarbij een uitgebreid verslag verwacht wordt van alles wat onze patat gedaan, gegeten en uitgespookt heeft. Nuja, waarschijnlijk zullen wij meer afzien dan Nora zelf. Haar meter zal haar wel genoeg entertainen en verwennen ;) En maandag zullen we des te blijer zijn als we ze terug kunnen PLATknuffelen.

Adiós!

Taartje kaarsje kroontje!

2007-09-25T20:37:00.000+02:00

Eén jaar, 12 maanden, 52 weken, 365 dagen, 8760 uren. Zo lang (al) vertoeft onze kleine muis Nora al op deze planeet en in ons gezinnetje. En het lijkt of het nooit anders geweest is. Ons leven voor Nora, zonder de gezellige drukte, zonder het bijna constant bezig zijn, zonder onze vrolijke meid, maar met meer vrijheid, meer luie weekends, meer uitslapen, meer uitgaan,... we kunnen het ons al bijna niet meer voorstellen! Dat kleine meisje heeft ons leven toch wel ferm veranderd but we love it, en vooral, we love her :)

Eén jaar, het gaat snel en niet snel. Enerzijds is dat jaartje inderdaad voorbij gevlogen. Vooral moeilijk te vatten dat ook wij een jaartje ouder zijn ondertussen. Anderzijds kan het ook niet snel genoeg gaan en ben ik steeds benieuwd naar een verdere fase. Benieuwd naar hoe het is als ze zelf kan stappen, als ze wat kan praten en haar verstaanbaar kan maken, hoe ze uiterlijk gaat veranderen, hoe ze er zal uitzien als kleuter, als kind, als...

Ervaren moeders zeggen alleszins dat het allemaal wel snel genoeg zal komen en dat onze patat voor ik het weet aan de schoolpoort zal staan (samen met een tranen verbijtende mama (en papa?) .

We genieten alleszins van ons klein spookje, en dat hebben we vandaag zéker gedaan. Papa is op tijd kunnen stoppen op het werk zodat ook hij getuige kon zijn van het taart-kaars-kroon fenomeen :)

Ziehier het feestvarken:

P.S. De kroon heeft mama gemaakt op haar werk, tussen het arbeiten door, tijdens enkele vrije momenten :D

P.P.S. Ook papa heeft een kroon gemaakt! In amper 10 minuutjes. Uit angst/voorzorg voor als ik geen kroon had. Heel attent en superlief, maar het resultaat.. tja :)) Nuja, niet slecht om dit in 10 minuutjes gemaakt te hebben natuurlijk!

Huisje tuintje boompje...

2007-09-24T20:57:00.000+02:00

Want het leven is meer dan kindjes alleen!

Ne mens zou nog bijna vergeten dat em aan het bouwen is. 't Is te zeggen: dat hij een huis laat bouwen :)
En het gaat vlotjes! Wie wil zien waar we binnenkort gaan wonen, moet hier maar eens klikken.

Binnenkort is trouwens al heel binnenkort. Het laatste weekend van oktober (27 en 28 oktober) is het de grote verhuis. Spannend!
Naar het verhuizen zelf kijk ik ab-so-luut niet uit, al dat inpakken, georganiseer, drukte, rommel... Brrrr. Maar naar het resultaat ervan des te meer natuurlijk.
Eindelijk een ruime keuken op hetzelfde verdiep als de living, eindelijk een tuin én eindelijk onze inloopdouche. Zalig!

Komen babies uit bloemkolen?

2007-09-24T20:50:00.000+02:00

Neenee, uit pompoenen!

Buikkie

2007-09-21T21:33:00.000+02:00

Et Voila! Een 'pronken-met-de-buik' fotosessietje:

Hier was ik 15w2d zwanger (twee weekjes geleden)

En deze zijn van gisteren, 17w zwanger (4 maanden)! Zoek het verschil ;)

P.S. Ik ben ondertussen zeker dat ik smurfie voel trappelen/stampen/boksen. Zalig! :)

19 september

2007-09-19T19:53:00.000+02:00

19 september 2006: D-day. 'Freggel's' uitgerekende datum om geboren te worden. De dag waar we 9 maanden naar uitkeken. De datum zal nog lang in ons geheugen gegrift staan. Uiteindelijk liet onze pruts ons nog 6 (heel erg) lange dagen wachten voor ze het welletjes vond in mama's buik. Zo is ze nét ontsnapt aan het sterrenbeeld van 'maagd' trouwens ;) Het zal wel in de sterren geschreven staan zeker?

19 september 2007: 4 maanden zwanger. Vandaag ook toevallig een afspraak gepland bij de gynaecologe én de dag waarop we weten of Nora een broertje of een zusje krijgt!
Maar dat is voorlopig nog enkel 'for us to know (and for you to find out?)' :) Gokjes wagen mag altijd natuurlijk, ik ben benieuwd naar jullie voorspellingen!

De echo was verder picobello. 2 mooie hersenhelften (fjew!), mooi kloppend hartje, maagje, mooie ruggengraat, handjes, voetjes, knietjes en érg beweeglijk volgens de gynaecologe. Ik vond vooral dat smurf er wat alienachtig uitzag maar evengoed was het weer zalig en wonderlijk en prachtig om dat kleine wezentje dat aan het 'parasiteren' is in m'n buik weer eens te kunnen zien.

Sinds deze week denk ik soms dat ik smurf voel trappelen trouwens. Af en toe en heel plots voel ik een soort gefladder/gekriebel laag in m'n buik. Maar voor ik het besef, is het al voorbij. Dat 'first contact' gevoel blijft wel even prachtig. Binnenkort ook een buik die meebeweegt als smurf erop los trappelt, can 't wait! De (bijna) gekneusde ribben en samengeperste maag nemen we er wel weer graag bij :)

Jammer genoeg hebben we opnieuw geen uitprintjes gekregen (wel een video-opname) van onze smurf. Ook geen live-metingen. Volgens internet zou smurfie echter ongeveer 20 cm klein zijn en 180 grammetjes licht. Dat is iets kleiner dan een Barbie(of Ken)pop...

Dinsdag 30 oktober volgende echo. Nog 6 (lange) weken wachten!

P.S. De buikfotootjes zullen voor morgen zijn.

Ritme en regelmaat

2007-09-18T19:53:00.000+02:00

Nora heeft eindelijk een deftig (avond)schema. Hoera!

Tot voor enkele weken zag haar dagje er ongeveer zo uit:
tussen 6u en 7u (vaak eerder naar 6u toe) wakker
7u flesje 300ml
8u30 boterham
9u tot 10u30 a 11u slapen
12u groentenpap
13u tot +/- 15u slapen
tussen 16u en 17u fruitpap
17u30 boterham (als ze dan al niet sliep)

En dan! Onze miss is (nu nog steeds) na 2 a 3 uur opnieuw moe, ook 's avonds. Dus zeker tegen 18u was ze al moe. Vaak staken we haar dan in bed (aja wat moet je als ouder doen als je merkt dat je kind moe is?), maar heel vaak begon ze dan al aan haar nacht (zonder avondflesje). We maakten haar dan tussen 21u en 22u wakker (als wij zelf gegeten hadden) voor een flesje en dan sliep ze terug heel makkelijk in. Ze werd dus ook niet wakker van de honger, ook al was het van ongeveer 16u geleden dat ze nog gegeten had.
Dit schema had echter twee nadelen. Ten eerste miste ze zo de broodmaaltijd 's avonds wat toch ook steeds belangrijker werd. Ten tweede startte haar nacht gewoon veel te vroeg en vermoedden we dat ze daardoor altijd zo vroeg wakker was.

Sinds een paar weken echter doen we het anders. We zijn begonnen met haar wakker te houden tot 19u30, dan flesje en dan bedje in.
Ik dacht eerst dat ze om 19u30 nog geen honger kon hebben omdat ze pas rond 17u30 brood had gegeten. En haar wakker houden tot 20u30 leek ons echt niet haalbaar.
Om de een of andere reden hebben we haar toch eens een flesje gegeven om 19u30 ook al had ze pas om 18u brood gegeten en ja hoor, tot onze verbazing dronk madame heel gretig en gulzig haar flesje leeg. Haar wakker houden tot 19u a 19u30 was ook al wat haalbaarder dan tot 20u30.

En zo doen we het dus.
Als ik ze ga halen bij de onthaalmoeder of bij mijn moeder is ze meestal al wat moe. We kunnen haar vrij makkelijk wakker houden door haar een boterham te geven (eten is feest!), te laten spelen (helpt maar eventjes), er mee bezig zijn, veel afleiden en in bad gaan is ook steeds een groot plezier ook al is ze heel moe. Rond 19u30 (soms iets vroeger zelfs) heeft ze honger, drinkt ze enthousiast 300 ml melk (soms zelfs meer) en gaat ze zalig slapen.

En als kers op de taart: sinds we dit doen slaapt ze zelfs meestal door tot 7u (heel soms ook langer). Zalig! *houdt hout vast*

Een klein huishoudelijk nadeeltje: eten maken terwijl Nora wakker is en ik nog alleen thuis ben, is quasi onmogelijk. In ons huidig appartementje is de keuken op een verdieping lager dan de living en haar een half uur alleen laten spelen in haar park is wat te veel gevraagd, zeker als ze moe is. En in de keuken verveelt ze zich te pletter :)
Dus, tenzij papa eerder thuis is, eten wij pas als Nora in bed ligt. Maar dat nemen we er graag bij.

Ben al blij dat ze een 'mooi' schema heeft. Ook al is je blind staren op schemaatjes en regeltjes vaak niet nodig en overdreven, enig ritme en regelmaat blijft toch wel een beetje belangrijk in zo'n klein mensenleventje. En eigenlijk ook wel in een grote mensenleventje, toch?

P.S. Morgen gaan we trouwens ein-de-lijk onze smurf nog eens te zien krijgen. Yippie!
We houden jullie op de hoogte over hoe het in smurfenland gaat ondertussen en hopelijk ook nog eens buikfoto's. Want terwijl we bij 'freggel' minstens om de 2 weken fotootjes maakten, is het nu beschamend lang geleden. Foei.

Ganse dag op schok

2007-09-16T14:15:00.000+02:00

We hebben een drukke zaterdag achter de rug.

Nora's zwemlessen zijn terug gestart. Elke zaterdagmorgen van 9u tot 9u30 (vroeg vroeg vroeg!) in het zwembad "De Kleine Dender" in Ninove (echt een aanrader om met baby's/peuters/kindjes te gaan zwemmen trouwens). En het was weer een groot succes! Kirren, lachen, enkel af en toe kort protest als ze de balletjes of plastieken diertjes terug moest afgeven aan 'juf Evie'. Ik heb het voor mezelf wel een beetje onderschat: als ik uit het zwembad kam, was ik dood-op. Kleine smurf is een energievreterke!
Juf Evie heeft ook al gewaarschuwd dat het volgende week een actievere les wordt, dus volgende zaterdag mag papa mee het bad in! En de week nadien waarschijnlijk meter, aangezien mama en papa dan in het verre Barcelona zitten (woohoo!).

Na een dutje van amper anderhalfuur en na een portie groenten, gingen we samen met onze patat richting Ikea! Niet om te kopen, maar om te kijken. Inspiratie opdoen voor als we na de verhuis ooit opnieuw genoeg gespaard hebben voor nieuwe deftige meubels. Meestal lukt het me absoluut niet om enkel te kijken en niets te kopen (windowshopping? brrrr), maar deze keer wel! Allez, 't is te zeggen: we hebben enkel een knuffeltje, blokjes en een 'colour kit' (verfjes en kleurtjes kiezen...) gekocht. Toch wel flink van mezelf (onszelf), zeker in een winkel als Ikea boordevol superleukeschattigekewle spulletjes.
Nora 's eerste Ikea-ervaring was ook wel geslaagd. Ze keek de ogen uit haar lijfje, testte af en toe een grotemensen- ,een peuterzeteltje e.d. en werd al helemaal enthousiast in het 'kinderparadijs'.
We hebben ook gauw iets gegeten in het restaurant van Ikea. Nuja, 'gauw'. Druk dat het er was! Toch wel 10 minuutjes moeten aanschuiven eer we ons eten konden bestellen en dat viel absoluut niet in de 'smaak' van Nora! Al dat eten rond haar zien en ruiken en niets krijgen. Ramp! Alle afleidingsmaneuvers waren hopeloos tot we eindelijk onze frietjes hadden en we haar stil kregen met een frietje. Stuur de Supernanny maar op ons af :p
Aan tafel was ze opnieuw supervoorbeeldig. Ze heeft zowaar bijna een volledige (harde) pistolet opgepeuzeld! En geen extra frietjes trouwens :) Maar dorst dat ne mens krijgt van zo nen droge pistolet!

Uiteindelijk was het pas tegen 17u dat ze opnieuw in haar bedje lag, doodop.
Na een dutje (van opnieuw slechts anderhalf uur) gingen we de autostoelen halen bij Karen. Het plan was om ze gauw uit te proberen, te installeren en dan hup terug naar Gent want het was al vrij laat. Nora was meteen gefascineerd door de ruime speelhoek, al het nieuwe speelgoed en door Wout (het 2 jarig zoontje van Karen en Hannes) en was geconcentreerd en heel flink aan het spelen. Karen en familie gingen net aan tafel gaan (lekkere en veel spaghetti!), dus hebben we ons plan maar een beetje aangepast en zijn we blijven eten. En het heeft gesmaakt!
Nora heeft bijna een volledige sandwich opgepeuzeld, we probeerden haar ook spaghetti te laten proeven maar, raar maar waar, ze wou niet. Strange.
Ze heeft wel Karen en co ferm gecharmeerd door kiekeboe te spelen met de mama van Karen, door te brabbelen en mee te lachen met de grote mensen en door op een stil moment luid te boeren :p
Nog genoten van een lekkere tas koffie terwijl Nora opnieuw flink aan het spelen was (vooral de grote doos speelgoed professioneel leeghalen vond ze fantastisch). Tegen 21u30 werd het toch ook voor Nora teveel en was ze moe. Wout lag ook al uitgeteld in de zetel ondertussen.

Tijd om naar huis te gaan dus... én om de nieuwe autostoel uit te proberen! En hij is bij deze goedgekeurd. Ze heeft er zalig in geslapen (na een 3tal keer haar tut weggegooid te hebben weliswaar). Maar wat ziet ze er plots zo groot uit, ons klein patatje *zucht* :)

Autostoel of Maxi-Cosi?

2007-09-13T21:25:00.000+02:00

Nora zit nog steeds in haar maxi-cosi in de auto en ze past er eigenlijk nog perfect in. Haar hoofdje komt niet over de rand, haar voetjes wel een beetje. Ik heb me laten wijsmaken dat de maxi-cosi pas te klein (en niet meer zo veilig) is als het hoofdje over de rand komt, niet de voetjes. Dus zou de maxi-cosi wel nog een paar maandjes goed zijn.

En toch denken we eraan om over te schakelen naar een autostoel (een van de eerste stapjes van baby naar peuter...).
Niet alleen omdat de maxi-cosi mét Nora verdomd zwaar is, zeker als je nog trappen moet doen. 10 kg Nora + 3 kg maxi-cosi = lastig!. Maar ook omdat we de indruk hebben dat ze zich verveelt in de maxi-cosi. Een ritje van meer dan een kwartier is vaak een uitdaging in het zo lang en goed mogelijk entertainen van onze patat. En tegelijkertijd rijden. Het beste afleidingsmaneuver zijn nog steeds de (rijst)koekjes (*), wat niet zo pedagogisch verantwoord is natuurlijk :p

We denken (of hopen) dat dit met een autostoel beter zal zijn. Ze zit dan omgekeerd en kan meer naar buiten of naar mama/papa kijken. En ze zit ook rechter wat ze ook wel interessanter vindt. Wel een kostelijke affaire natuurlijk. We zouden minstens 3 autostoelen nodig hebben. Gelukkig kunnen we er al 2 lenen (danku Karen!).

Wat denken jullie? Zou het een oplossing zijn voor het gezeur/gehuil tijdens de autoritten?

(*) Die rijstkoekjes van Bambix (zonder honing) zijn trouwens erg moeilijk te vinden! Heel vaak zijn ze uitverkocht, zowel in de Colruyt als de Delhaize. Laatste keer hadden ze er wel veel in de Kruidvat en heb ik ze bijna allemaal gekocht. Ik heb één zakje laten liggen: zo attent ben ik wel :)

Fotootjes

2007-09-13T21:00:00.000+02:00

Een beetje knuffelen, een beetje nederig opkijken naar mama en papa (of was ze gewoon tv aan het kijken? :p), een beetje zotjes doen en een beetje veel genieten van de lekkere mmmmelk: meer moet dat niet zijn volgens Nora!

We hebben er lang moeten op wachten, maar toen ze een goeie 9 maanden was, waren ze er éindelijk: de bovenste snijtandjes. Twee tegelijk! Ondertussen staan ze er al mooi door, het maakt haar glimlach nog schattiger :)

Woohoo weekend!

2007-09-08T09:32:00.000+02:00

Voila, de kop is eraf. De eerste week voltijds werken zit erop. Belangrijkste bevindingen na een volledige week werken: moe, moe-er, moe-st! Elke dag 8 uur slapen en toch doodop tegen de namiddag en avond. Heb vandaag dankzij mijn ventje lekker kunnen uitslapen van 22u30 tot 9u00. En het deed deugd! Smurf vergt blijkbaar toch meer van m'n lichaam dan ik soms denk. Woensdag 19 september (toeval o toeval: tevens de verwachte bevallingsdatum van 'freggel' indertijd) mogen we smurfke eindelijk nog eens bewonderen. We tellen af!

Maar het was ook een leuke werkweek. Het doet deugd om weer bezig te zijn en onder collega's te zijn.

En voor Nora was het ook een drukke maar geslaagde week. Drie dagen bij tante Nikske en tante Detje en twee dagen bij de meter. Zij vindt het allemaal wel plezant: bij de ene is het feest wegens de vele andere kindjes (deze week trouwens geen/weinig kindjes pijn gedaan!) en uiteraard ook door de enthousiaste tantes! Bij de andere is het feest wegens de exclusieve aandacht én verwennerij ;)
Haar afzetten bij de onthaalmoeder verloopt zonder traantjes. Integendeel, als ze de andere kindjes en het speelgoed 'gespot' heeft, kijkt ze nog nauwelijk om naar de mama...
Als ik haar achterlaat bij mijn moeder komen er meestal wel wat traantjes bij te pas, maar die zijn ook weer heel snel over.

Alleszins, als ik ze na een werkdag ga halen, reageert ze zowel bij de meter als bij de 'tantes' wel steeds even enthousiast: in sneltempo en met een big smile kruipt ze op me af en trekt ze zich recht tot ik haar in m'n armen neem :) Iets waar ik elke werkdag enorm naar uitkijk!

Vrijdagavond was het trouwens receptie bij de onthaalmoeders. Tante Nikske (en familie) zijn verhuisd en dus ook Nora's opvang-en speelgebied was sinds juni verhuisd. En gisteren werd dit gevierd met een drankje en een hapje. Heel leuk om de andere mama's (en enkele papa's) eens wat langer te zien en te spreken. En ook leuk om wat uitgebreidere verhaaltjes te horen over ons patatje. Want ook daar haalt ze grappige stoten uit blijkbaar. Zo vertelde tante Detje in geuren en kleuren hoe ze Nora gisteren plots kwijt waren en ze haar even plots terugvonden: 'geplet' tussen een opbergkast in de speelruimte en een matrasje dat tegen de muur staat: een erg klein, smal (en moeilijk bereikbaar) plaatsje. Daar zat ze op haar dooie gemakske te chillen...
De twee tantes hebben blijkbaar staan lachen met tranen in de ogen! :) Er zijn gelukkig ook foto's van getrokken maar die krijgen we pas als Nora uit de opvang vertrekt... En dat is al heel snel jammer genoeg: begin november zijn we (normaalgezien) verhuisd en zal ze naar een mini-creche gaan in Heldergem. De tantes zullen Nora misschien missen, maar wij (en vooral Nora!) zullen hen ook missen!
Maar soit, dat zijn zorgen voor binnen een kleine twee maanden.

Meer gaan werken betekent uiteraard ook minder tijd voor het huishouden. En dat heb ik deze week ook mogen ondervinden! Ik denk dat het niet slecht is om ons toch een beetje te organiseren en een schemaatje van 'huishoudelijke taakjes van de dag' op te stellen.
Eerste taak: Nora leren helpen in het huishouden! :) Dat ze maar een beetje gewend wordt aan de stofzuiger. Jong geleerd is oud gedaan:

Al lijkt ze nog niet écht enthousiast :)

Een "strootje" voor Noortje!

2007-09-03T21:03:00.000+02:00

Tandjes poetsen

2007-09-03T20:05:00.000+02:00

She loves it! Ze moet de tandenborstel nog maar zien of er komt al een big smile op haar snoetje. Het wrijven van de borstel zal waarschijnlijk wel deugd doen met al die doorbrekende tandjes. De zoete frambozensmaak van de tandpasta zal uiteraard ook wel een rolletje spelen.
Ze vindt het zelfs niet erg als wij poetsen zolang ze nadien zelf eens op de borstel mag bijten.

Tegenwoordig is alles wat beetje langwerpig is een telefoon, ze houdt het voorwerp tegen haar oor en zegt "allaaaa" (de o-klank is blijkbaar nog wat moeilijk). Zo ook de tandenborstel!

Eerste schooldag-gevoel

2007-08-31T19:35:00.001+02:00

Afgelopen donderdag was het zover: terug gaan werken! Na bijna 2 maanden verlof. Heel tof om de collega's weer te zien, wat bij te kletsen én om met 'iets' anders bezig te zijn dan met Nora.
Maar na twee dagen ben ik al ZO moe. Ongelofelijk. Ik dacht dat de zwangerschapsvermoeidheid de afgelopen weken verminderd was, maar in de namiddag zou ik echt een dutje kunnen doen, kan m'n ogen amper open houden. Ik probeer nochtans (en slaag er ook in) al een ganse week om minstens 8 uur te slapen.

En het zal er niet op verbeteren, vanaf volgende week élke dag gaan werken! Voor de meesten een vanzelfsprekendheid, voor mij iets van lang geleden. 14 maanden geleden om precies te zijn.

Bovendien werk ik vanaf maandag 3 dagen in een nieuwe vestiging, dus nieuwe omgeving, nieuwe collega's, nieuwe regeltjes en gewoontes. En zoals gewoonlijk, ben ik behoorlijk nerveus voor iets nieuws! Ook al weet ik dat het allemaal wel zal wennen en meevallen, maar toch...
Samen met heel veel schoolkinderen zal dus ook ik maandag het 'eerste schooldag' gevoel hebben, brrrrrrrr!

Misschien moet ik mij nu ook een nieuwe pennenzak, nieuwe stylo, nieuwe boekentas én een nieuwe outfit aanschaffen ;)

Met de trein naar Oostende (deel 2)

2007-08-28T21:03:00.000+02:00

Een (erg) uitgebreid verslagje van ons (half) dagje aan zee!

Zondagavond was alles reeds gepakt en gezakt. Ik ben nu eenmaal soms een beetje een controlefreak en zelfs voor een halve-daguitstapje naar de zee wil ik dat alles de dag tevoren al klaar staat. Meestal werk ik zelfs met lijstjes (en niet enkel om valiezen te maken) maar dat heb ik deze keer wel kunnen laten.

Maandag 27 augustus.
Om 7u15 samen met Nora wakker geworden, deze keer niet zuchtend en kreunend omdat ik graag nog net wat langer zou slapen, maar superenthousiast uit bed gesprongen (ok, dat is misschien wat overdreven). Flesje gegeven, gespeeld, gezellig samen ontbeten en om 9u Nora terug in bed gestoken voor een hopelijk deugddoend dutje zodat ze er de rest van de dag goed tegenaan kan!

Iets voor 11u arriveerde meter Kris. Zij zou de buggy en maxi-cosi (en nog wat andere spullen) meenemen met de auto en ons afzetten aan het station. We wouden de trein nemen naar Oostende en niet de auto, niet alleen voor het extra avontuur en het nieuwe eraan, maar ook uit schrik dat er onderweg file zou zijn en dan is het stressen met een ongeduldige Nora in de vroemvroem.
Om 11u werd Nora wakker (na heel zachtjes aandringen van de mama) zodat we de trein van 11u38 konden halen.

Het was enorm druk op de trein, tegen onze verwachtingen in. Maar mama en papa zijn voorzienig geweest en hebben een ticketje eersteklas gekocht. Zelfs daar was het echter zoeken naar een plaatsje.
Nora vond naar buiten kijken veel minder interessant dan verwacht. Gelukkig zat er voor ons een gezin met 2 kindjes wat voor afleiding en entertainment zorgde. Staande op het tafeltje aan ons zitje kon ze net boven de zetel uit piepen. Ze deed niets liever dan kirren, lachen, roepen, zwaaien (het pitsen in de neus en poken in de ogen probeerden we in de kiem te smoren) naar die 2 andere pagadders. Af en toe met een decibelniveau dat de ganse coupé deed omkijken :)

Om 12u15 kwamen we aan in Oostende: een wolkenloze blauwe hemel. Super. Wel een fris windje maar dat negeren we wel gewoon.

Net gearriveerd in Oostende en Nora is redelijk onder de indruk van al die mensen en bootjes.

Na wat heen en weer ge-gsm konden we uiteindelijk na wat moeite toch met onze nichtjes Annabel en Lieselot en met meter afspreken. Mama was haar handtas thuis vergeten - dat gebeurt anders zelden, echt waar - en meter Kris was zo vriendelijk om deze nog te gaan halen voor ze naar Oostende reed, maar de telefoonnummers van de nichtjes zaten natuurlijk niet in papa's gsm maar wel in die van mama....

En dit zijn ze! De zussen Annabel en Lieselot*smiiiile*

Voor we ons naar de dijk begaven, moesten de hongerige magen gespijsd worden. De zusjes raadden ons brasserie Buyl aan.
Het is er alleszins goed meegevallen! Een (kind)vriendelijke bediening (Nora's warme groentenpap werd geserveerd op een klein bordje met dessertlepel en servette) en het eten was lekker. En het was gezellig ook: lekker kletsen en (vooral) lachen en 'gibberen' met de twee (beetje zotte) meiden :p

Papa (in een niet zo flatterende pose), Lieselot en meter.

Ook Nora vond het wel plezant (en had vooral interesse in ons eten en minder in haar eigen groentenpap):

De draagdoek is trouwens multifunctioneel: hij is niet alleen nuttig als dekentje om op te zitten of als kussentje in de buggy maar ook als sjaal om Nora vast te binden in een anders niet zo veilige eetstoel!

Daarna volgde een wandeltochtje op de dijk naar het appartement van de meter van de 2 nichtjes. En wat voor een wandeltocht! :p
Constant twee tetterende, giechelende, bekvechtende, roepende meiden. Aan elke kant van me eentje. Man man man! :) Ik denk dat iedereen op de dijk ons opgemerkt heeft. But who cares, 't was plezant en ik heb even hard meegelachen :)
Alleen Jurgen hield zich (letterlijk) op een afstand en beeldde zich al een gelijkaardig toekomstbeeld in, met in de plaats van het luide-meiden-duo Lieselot en Annabel de zussen Nora en smurf (indien laatstgenoemde een meisje blijkt te zijn dus). Hij houdt zijn hart al vast, haha :)

De koffie en taart hebben erg gesmaakt bij de meter van Annabel en Lieselot. Het was ondertussen al 15u, Nora was al 4u wakker en redelijk moe. We hebben een poging ondernomen om haar daar een dutje te laten doen. Op een matras op de grond in een vreemde nieuwe slaapkamer zonder slaapdoekje, zonder muziekje, zonder slaapzak, maar mét tut. Op voorhand reeds gedoemd om te mislukken. En wat had je gedacht? Madam heeft toch wel 2 seconden neergelegen, voor de rest alleen maar geïnteresseerd in het verkennen van elk hoekje van de kamer. Maar slapen? Vergeet het maar. Ach ja, we hebben geprobeerd, niet waar?

Op naar het strand dan maar! Eindelijk!

De twee 'trezekes' waren al voorop en hadden al een stukje strand en een windzeil en wat strandstoelen bemachtigd. Het was verrassend warm geworden ondertussen en zeker uit de wind was het heet.
Nora heeft toch wel een volle 3 minuten met het nieuwe strandspeelgoed (voor slechts 1€ :p) gespeeld.

Het kasteeltjes bouwen, putjes graven en emmertjes met zand vullen zal iets voor volgend jaar zijn, denk ik. Rondkruipen, afval in mond stoppen, in de strandzakken van de nichtjes neuzen en alles eruithalen was daarentegen wél interessant. Maar toen dit meermaals werd beantwoord met een strenge 'neen' werd Nora boos. De (over)vermoeidheid zat daar ook wel voor iets tussen.

Op naar de zee dan maar!

In de hoop dat dit wel voor voldoende afleiding zou zorgen om haar rustig en ge-entertaind te houden. En dat was het wel degelijk. Ze keek rond met grote ogen en een doodserieuze blik. Heel typisch. Op zo'n moment is lachen het laatste waar ze aan denkt of moeite voor wil doen, ze is teveel onder de indruk.
Het water was minder koud dan verwacht en Nora bleef maar verder in zee stappen, golven of geen golven. Het pootjebaden werd al gauw buikjebaden. Plezant om onze pruts zo bezig te zien!

Uit het water was ze tevreden, zolang ze mocht blijven stappen aan het handje. Vanaf ze op de arm moest, was het gedaan met de leute. De vermoeidheid sloeg weer genadeloos toe en al wenende hebben we haar zo snel mogelijk afgedroogd en aangekleed. Het was al bijna 17u en ze kreeg ook al terug wat honger, dus dropten we haar in de buggy en gingen we (= mama en papa, meter Kris bleef nog wat zonnen op het strand) de dijk op. Daar had ze weer wat afleiding en was ze weer rustig (oef!). Op een trapje aan de dijk onze pruts fruitpap gegeven. En honger had ze wel degelijk! Het potje ging zonder moeite binnen. Nadien kwartiertje rondgewandeld en - wonder o wonder! - ze viel in slaap in de buggy, zelfs zonder veel protest. Papa offerde zich op om nog wat door te wandelen met Nora zodat mama terug naar de andere drie madammen kon gaan om nog wat te luieren in het zonnetje.

Het werd 18u, tijd voor de girlies om terug naar het appartement te gaan en terwijl we opruimden waren vader en dochter ook terug aan het strand. Nora vast in slaap, dachten we... Nog geen 5 minuten later werd ze, weliswaar goedgezind, wakker. Ze heeft toch wel een vol half uur geslapen in de buggy!

18u30: een meer dan moe-e Nora, Annabel en Lieselot die die avond ook naar huis moesten (met spijt in hun hart!) en hun valiezen nog moesten maken en mama en papa die nog afgesproken hadden met vrienden om in Duinbergen naar het vuurwerkfestival te kijken. En die ook eerst lekker romantisch met hun tweetjes ergens iets wouden gaan eten :)
Wijselijk besloten dus om Nora samen met meter Kris met de vroemvroem 'naar huis te sturen'...

19u: op het terras van restaurant 'Toi moi et la mer' (hoe toepasselijk) beland met uitzicht op de zee en een mooie bewolkte zonsondergang. Genoten van een heerlijke maaltijd maar vooral van de rust en elkaar (hoe romantisch :)

Oooooooh! :)

20u30: Koffietje op en hoogtijd om naar Duinbergen te gaan! Om 22u begint het vuurwerkfestival. We hebben een 'date' met Davy en Bert om samen naar het vuurwerk te kijken. En we hebben VIP-plaatsen! Bert zijn ouders hebben een appartement in Duinbergen, op ehm 20 meter van de plaats waar het vuurwerk afgestoken wordt. Wat een luxe!
Er komt echt een immense massa volk naar dit festival (zeker op de laatste dag waarop ze de winnaar van het jaar ervoor tonen). Vroeger (we gaan nu al een jaar of 5) kwamen we vroeg genoeg om een goed plaatsje te zoeken om daar dan te blijven wachten tot het effectief begint. Je moet dan ook de ganse tijd rechtstaan tussen die menigte mensen, niet zo comfortabel. Vroeger kon je trouwens makkelijker vanop het strand kijken, maar dat is nu verboden.
Maar sinds vorig jaar geen massatoestanden meer! Vanop het terras op het eerste verdiep hebben we een i-de-aal zicht op het vuurwerk. Een wijntje (of fruitsapje) binnen handbereik, warme zachte zetels en 'neerkijken' op die grote massa mensen onder ons. Hoe lekker decadent! ;)

Om 20u45 nog nét de kusttram gehaald (al lopende), een uur (!) van Oostende naar Duinbergen, om dan stipt om 22u en dus nét op tijd te arriveren bij Davy en Bert. Ik was weliswaar zwaar aan het hijgen en zuchten omdat ik ocharme een beetje moest lopen én m'n blaas stond op springen (een wc op een tram zou een leuke uitvinding zijn).

Uiteindelijk wel opnieuw genoten van een prachtig vuurwerk. Hoewel het dit jaar wat minder spectaculair en indrukwekkend was dan vorige jaren. Volgend jaar beter!

Na het vuurwerk nog wat bijgebabbeld en dan een lift gekregen naar huis (luxe again!).

Merci Bert en Davy, merci! :)

00u30 Doodmoe en nog nagenietend van een leuke dag ons bed in gedoken!

De volgende dag is Jurgen (pas) om 8u30 wakker geworden en vliegensvlug naar het werk vertrokken terwijl ik me nog eens kom omdraaien (za-lig).
Zelf rond 9u30 opgestaan, om 13u12 trein op naar Ninove en om 14u05 Nora teruggezien die breed glimlachte toen ze mij zag. Hartverwarmend :)

P.S. In het kader van een terecht negatief berichtje over 'De Lijn' op schattige Renee's oude blog (dit is trouwens haar nieuwe blog), wil ik ook eens een positieve ervaring met een tramchauffeur melden. Op weg naar de halte van de kusttram, passeerde de tram ons en moesten we lopen om hem te halen. We dachten dat we geen tijd meer hadden om buiten aan het loket een ticketje te kopen dus besloten we om op de tram een kaartje te kopen, ook al is dit 20% duurder. De chauffeur gaf ons echter de kans om toch aan het loket een ticketje te kopen en zou wachten op ons (anders zou het nogal gemeen zijn natuurlijk). Het is misschien maar een kleine geste, maar we waren toch aangenaam verrast en die lieve meneer erg dankbaar!

Met de trein naar Oostende (deel 1)

2007-08-26T18:17:00.000+02:00

Morgen gaan we naar zee! Joepiejee!

Papa heeft dagje verlof en samen met meter Kris gaan we onze lieve nichtjes Annabel en Lieselot bezoeken die sinds half augustus in Oostende verblijven.
Ik kijk er echt al weken naar uit. Lekker gezellig op stap met ons gezinnetje en dan nog naar de zee. Ik heb zelfs een mini emmertje met schepje en dergelijke gekocht, voor slechts 1€!

Na haar ochtenddutje richting station en met de draagdoek de trein op naar Oostende(het eerste avontuur voor onze patat). Meter Kris gaat met de auto en neemt buggy en maxi-cosi mee. 's Avonds gaat Nora mee met meter Kris (met de auto) en mag ze daar blijven slapen terwijl mama en papa 'doorreizen' naar Duinbergen om samen met vrienden te genieten van het vuurwerkfestival. En dinsdag uitslapen! Wat een feest! :D
Kleine correctie: de mama mag uitslapen, papa moet jammer genoeg werken.

Ze voorspellen relatief goed weer. Droog en maximum 20 graden. En dat voor eind augustus, een mens past zich snel aan...

Maar... weer of geen weer: Nora moet én zal pootjebaden en de minigolfjes trotseren! :D

Een uitgebreid verslag met foto's volgt uiteraard :)

Fotosessietjeuh

2007-08-24T11:08:00.000+02:00

de "Ik ben een lieve deugniet" pose

de "Ik ben totaal onschuldig" pose

de "Ik zal eens poseren als een sexy madam" pose

de "Ik doe turnoefeningen" pose

de "Eej waar blijft mijn pint!?" pose

Nieuws uit Smurfenland

2007-08-23T10:00:00.000+02:00

Laten we het eens over dat minimensje in m'n buik hebben, onze kleine smurf! Door alle belevenissen van Nora'tje, zou ik bijna vergeten dat deze blog ook rond smurf draait.
Eerlijk gezegd zou ik 'in het echte leven' ook bijna vergeten dat ik zwanger ben (bijna eh!). Ik heb namelijk zo goed als geen zwangerschapskwaaltjes (hoera hoera!). Net zoals bij Nora, ben ik ook deze keer helemaal niet misselijk geweest. Onze kindjes zijn al flink en voorbeeldig van in de buik *ahum ahum*.

Enige waar ik de eerste weken wel last van had, was de typische vermoeidheid. En die vermoeidheid is nu natuurlijk iétsje lastiger dan vorige keer met een rondkruipende baby in huis waarvan je soms zou denken dat ze duracell-batterijen in haar lijfje zitten heeft. Gelukkig doet ons patatje nog 2 a 3 dutjes per dag en kon ik dan lekker meeslapen, zalig.

Ik herinner me nog dat ik een jaar geleden, hoogzwanger en in verlof, bijna niets anders deed dan een ganse dag in mijn luie zetel liggen met tegelijkertijd laptop en tv aan (erg!), slapen wanneer ik wou en zolang ik wou (oh wat is DAT lang geleden). Van zoveel luieren word je gewoon nog meer moe (of moe-der! ;).
Behalve die ene laatste week, na de uitgerekende datum... In die week heb ik zoveel kilometers gewandeld, zo frequent gekuist, zoveel trappen gelopen, zoveel ananas gegeten als nooit tevoren! We hebben onder andere veel langer dan nodig rondgeslenterd op de Babybeurs, in de hoop op een goed verhaal: "Moeder koopt kindje op Babybeurs" :))

Enfin, voor de rest merk ik momenteel nauwelijks dat ik zwanger ben. Ideaal natuurlijk! Enkel bij matige fysieke inspanningen merk ik dat ik sneller kort van adem ben, wat uiteraard een fantastisch excuus is om manlief het zware werk te laten doen, hihi.

Waar echter niet naast te kijken valt, is m'n buik. Ja, ik had al gehoord dat die buik sneller en harder groeit bij een tweede en zeker als ze redelijk kort na elkaar komen. Maar zo snel??! Reeds bij 6 a 7 weken zwangerschap, had ik al een zwangerbuikje. Erg vind ik het niet hoor, ik vind het leuk om te pronken met ons klein nieuw wondertje en ben er ongelofelijk trots op.

Ik ben nu 3 maanden zwanger en ik heb eerlijk waar een zwangerbuikje vergelijkbaar met toen ik 5 (!) maanden zwanger was van Nora.

Enkele foto's als bewijs!

Deze foto's zijn van paar dagen geleden: 12w 3d zwanger:

(Tja, poseren is nu eenmaal niet mijn sterkste kant :s)

En hier zat Nora/freggel in m'n buik: 23w 3d zwanger (11 weken verder dus):

En néén, het zijn er geen twee :)

Zomers(e) kiekje(s)

2007-08-21T22:16:00.000+02:00

Het is not done om over het weer te praten, maar 'halloooo' wat voor een zomer is/was het?? Triestig ²! Ik durf wedden dat het in september en oktober volop zal zomeren, als de kinderen terug achter de schoolbanken zitten (en ik achter mijn bureau). De natuur is niet alleen prachtig en wonderlijk, maar ook nog sadistisch bij momenten :)

Anyway, als het buiten niet zomert, zal ik op dit blogje (een) zomers(e) kiekje(s) plaatsen om wat proberen te compenseren! ;)
Deze foto's zijn gemaakt door tante Ada (goed gedaan, "sis"!) op een van de zeldzame (of enige?) tropische dagen in augustus (5 augustus om precies te zijn).

Ons Black Eyed Patatje ;)

100%

2007-08-21T09:14:00.000+02:00

Nog 9 dagen. Nog 9 laatste dagen dat ik volop kan genieten van onze kleine muis. Dat ik volledige dagen bij haar kan zijn, met haar kan spelen, haar kan doodknuffelen en vertederd kan zijn met bijna alles wat ze doet.
Na die 9 dagen is niet alleen mijn verlof gedaan, maar ga ik ook terug voltijds werken. En dat is geleden van juni 2006, nog voor Nora er was. Ik heb dus altijd heel veel bij Nora mogen zijn. Eerst 3,5 maanden zwangerschapsverlof, daarna halftijds werken.

Vanaf september werk ik echter terug 100%. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er naar uit om terug meer te werken, ik doe m'n job heel graag. En ik heb het persoonlijk ook nodig om nog een beroepsleven te hebben buiten mijn gezinsleven. Bovendien is het financieel uiteraard mooi meegenomen.

Maar ik begin nu pas te beseffen wat een grote aanpassing het ook zal zijn. Zowel voor mezelf als voor Nora.
Voor de eerste keer in Nora's prille leventje zal ik slechts 2 volledige dagen op 7 bij haar kunnen zijn. Ik ben het vaak bij haar zijn zo gewoon dat ik me moeilijk anders kan voorstellen. Ik ga haar ongetwijfeld hard missen, zeker in begin.
Ik vermoed dat het ook voor Nora aanpassen zal zijn. Hoewel ik er héél gerust in ben dat zij de andere routine sneller gewoon zal zijn dan de mama. In plaats van 1 dag, mag ze nu 3 dagen spelen bij tante Detje en tante Nikske en de andere kindjes: een heus feest! :) En de overige 2 dagen lekker verwend worden bij meterke. Wat wil een bijna-peuter nog meer? ;)

Het zijn dus 9 dagen van ten volle genieten en - het klinkt een beetje pathetisch, waarvoor mijn excuses :) - ook een beetje van 'afscheid nemen'. Niet van Nora, wel van het zo veel en zo vaak samen-zijn. Zo voel ik het alleszins wel aan.

Het is uiteraard niet allemaal kommer en kwel. Een beetje (veel) relativering mag wel. Ik zit in een sector waar ik heel veel verlof heb. En bovendien heb ik ook nog uitzicht op enkele maanden zwangerschapsverlof.
"Waar klaag je dan eigenlijk over?", zullen vele voltijds werkende moeders met veel minder verlof waarschijnlijk wel denken. En terecht! Ik ben gewoon verwend geweest en nu moet ik de bittere pil slikken ;)
Maar ik ben ervan overtuigd dat ik de nieuwe routine snel gewoon zal zijn en dat ik des te meer en intenser van ons patatje zal genieten.

Nog 2 maandjes mag Nora nog bij tante Detje en tante Nikske gaan, dan verhuizen we - eindelijk uitzicht op een grotere leefruimte, een grotere keuken die zich niet op een ander verdiep bevindt én, het allerbelangrijkste, een t.u.i.n! Dan gaat Nora naar een mini-creche in Heldergem. Een tweede aanpassing voor haar. Ze zal dan 13 maand zijn. Ik vrees dat deze andere omgeving, andere kindjes, andere opvoeders moeilijker wennen zal zijn voor haar, niet? Anderzijds zal ze er zich zeker en vast snel thuis voelen van zodra ze weet dat er ook daar (nog meer!) kindjes zijn.

Ach, we zien wel. Alles komt wel op zijn/haar pootjes terecht!

Agressie op babyleeftijd

2007-08-17T19:50:00.000+02:00

Dat Nora hevig en enthousiast is, vooral in nabijheid van andere kindjes, dat wisten we al. Uiteraard is dat niet anders bij de kindjes van de onthaalmoeders tante Nikske en tante Detje waar Nora opgevangen wordt. Vandaar ook dat ze zich daar super amuseert; volgens Nikske en Detje lacht en kirt ze bijna de ganse dag door. En staat ze ook heel goed haar 'mannetje'...
Sociaal en assertief, zo geraak je ver in het leven, toch? :)

Tante Detje maakte vandaag echter de opmerking dat ze soms kindjes pijn durft doen. Oeps! Niet slecht bedoeld uiteraard. We hebben zelf al mogen ondervinden dat ze uit puur enthousiasme inderdaad ferm kan pitsen... Zowel ons als andere kindjes. Wij volwassenen kunnen dat gedrag weliswaar plaatsen, maar ik kan me voorstellen dat andere kindjes dat toch niet zo tof vinden...
Zo heeft ze vandaag Ramon (bijna 1 jaar oud) enkele keren in zijn billen genepen/gepitst (en ja, ze kan hard pitsen!) en Renaat (ook bijna 1 jaar) heeft ze bij de neus genomen (letterlijk) en hard genepen. Ocharme :s
Zelfs de oudere kindjes moeten er aan geloven. Yoni, een ventje van 2,5 jaar heeft ze ook al hardhandig aangepakt toen hij met iets aan het spelen was wat Nora ook wel wou hebben.
Het is al zo erg dat onder andere Ramon en Renaat al beginnen wenen als Nora nog maar in de buurt komt (!). Ik zou het wel graag eens willen zien, eerlijk gezegd. Lijkt me een tegelijk zielig als grappig tafereeltje, hihi. (Foei, mama!)

Ik vind het wel zonde voor Nora (en ook voor haar slachtoffers natuurlijk). Ze bedoelt het echt goed en hoe enthousiaster ze is, hoe meer ze wordt 'afgestraft' door wenende vriendjes...

We zullen dus ons best moeten doen om haar 'agressief gedrag' af te leren. Als ze ons - of iemand anders - in het gezicht pitst uit puur enthousiasme, zullen we streng 'nee' moeten zeggen en als alternatief het 'zachte aaien' aanbieden. Het woordje 'nee' kent ze alleszins al heel goed. Hopelijk boeken we snel resultaat en kunnen we haar beginnend delinquent gedrag op tijd in de kiem smoren ;)

Alle tips om haar 'agressief enthousiasme' wat proberen te temperen zijn uiteraard welkom! :)